 |
| ...uit het schepenprotocol... |
"Jan, wij hebben malcanderen zoo lange gevreijt, en gij hebt mij dikwijls belooft mij te zullen trouwen, maar 't is off gij mij voor de geck houdt." We duiken in het schepenprotocol van Veghel waarin Hendrina Hendrix van de Laarschot verzucht het ook niet meer te weten wat ze nou van Jan Thonisse Verhoeven kan verwachten. Alles went behalve een vent, anno 1745.
Hij is knecht bij Willem van de Broek, de bierbrouwer in Veghel. Een eerzaam beroep maar Jan Thonisse Verhoeven heeft niet alles in zijn leven goed geregeld. Want zijn geliefde Hendrina is in verwarring. Gaat Jan nu met haar trouwen, zoals hij beloofd heeft, of haakt hij wéér af? De zaak loopt zo hoog op dat de schepenen erbij worden geroepen. Verschillende getuigen verklaren dat Jan en Hendrina 'sterke vrijagie over en met de requirante maekte en die beijde veele liefde en genegentheidt malcanderen waeren toedragende'. En toen Hendrina eerder haar twijfels uitsprak of Jan wel serieus was, heeft hij tegen haar gezegd:
"Daar is mijn handt."
 |
| ..."What it's gonna be, boy? Yes or no?"... |
Of dat niet genoeg was, had hij daaraan toegevoegd:
"Ick zal u trouwen en niemant anders. Ick zal het doen aenstaende zaterdag en blijft dan t huijs, ick zal komen tegen vier uuren. Dan is het nog tijdt, want dan is de zo nog niet onder." Maar goed, wie er die zaterdag ook kwam, géén Jan. Ook niet toen de zon allang onder was. Pas later treffen zij elkaar weer en Jan probeert zich eruit te praten.
"Ja, ick soude het hebben gedaen, maar daar was iets voorgevallen. Dog ick zal se trouwen." Nog goed, dit herhaalt zich een paar keer en Hendrina stelt nog één keer de vraag:
"Jan, wanneer zullen wij nu trouwen?" Jan denkt even na en zegt dan: aanstaande zaterdag. Dat lijkt hem wel een geschikte dag en om dat te benadrukken laat hij een fles jenever aanrukken. En voor alle volledigheid: die wordt ook 'met malcanderen geconsumeerd.'
Loopt het dan toch goed af? Ja en nee. Jan trouwt uiteindelijk wél. Maar met een ander.
