Dappere Dodo én friet voor vijf cent

...uit het foto-album van Mieke Kettani...

Er zaten bijzondere exemplaren tussen: de foto's die deze week tijdens de lokale avond van het BHIC werden aangeleverd in Vidi Reo in Ravenstein. Soms kwamen ze van een iPad, meestal uit een ouderwets foto-album maar één ding hebben ze gemeen: de mooie verhalen die erachter schuilgaan.

Bij het zien van de bovenstaande foto spoelde een golf van herkenning door de zaal. De cafetaria was in de jaren zestig een centrale plek in Ravenstein. Van verschillende kanten klonken herinneringen. "Tijdens de kermis kwam er een extra tap achter in de zaal", vertelde iemand. "En voor vijf cent mochten we op woensdag- en zaterdagmiddag televisie kijken. Dan keken we naar Dappere Dodo. Als we naar huis gingen, kregen we nog friet toe ook." En vanuit de andere kant van de zaal: "Of ijs!" 

Het werd duidelijk dat één en dezelfde foto verschillende herinneringen of herkenningen losmaakten. Waar bijvoorbeeld de een toch echt Toon Jansen meende te herkennen, was de buurman ervan overtuigd dat dat Piet Jansen moest zijn. Belangrijker is dat de verhalen achter deze foto's bewaard blijven. Heb je zelf nog zo'n foto in je verzameling? Stuur 'em in naar het BHIC en vertel je verhaal erbij. We plaatsen het op onze site en zo maakt jouw deel van de geschiedenis deel uit van onze online geschiedenisboekjes. Vind je het via de site te lastig? Een mailtje sturen naar info@bhic.nl kan natuurlijk ook... en schrijf zélf geschiedenis.

...aangeleverd door Jeroen Arts...

Waar zaten ze niet, de kartuizers van Vught?

Ligging van het klooster in Vught. Het klooster in de zestiende eeuw op een moderne kaart.

De orde der kartuizers, een strenge kloosterorde, was vroeger ook in de Meierij vertegenwoordigd. Om precies te zijn tussen 1466 en 1641. Heel gemakkelijk hadden ze het er niet, te zien aan hun vele verhuizingen. Gestart in Olland onder Sint-Oedenrode, woonden ze achtereenvolgens in Den Dungen, Vught, ’s-Hertogenbosch, Boxtel, Esch, Sint-Michielsgestel, weer ’s-Hertogenbosch, weer Boxtel, Tilburg en ten slotte Bokhoven. Deze kloosterlingen beloofden bij hun intrede wel stabilitas loci (verblijf op één plek) maar de werkelijkheid was vaak anders, zeker in de ongeregelde tijden van de zestiende en zeventiende eeuw in Brabant.


Ook hun goederenbezit was niet aan één plaats gebonden. Een halve tiende in de Heitrak onder Deurne en gronden in Beesd en Rhenoy aan de Linge vormden de zuidelijke en de noordelijke grens. Westelijk liep hun bezit tot voorbij Tilburg en oostelijk tot aan de weg tussen Linden en Beers.

Overzicht van de plaatsen waar de kartuizers een of meer boerderijen bezaten.

Van de ongeveer vijftien grote hoeven die ze bezaten en via pacht exploiteerden zijn sommige al snel na hun vertrek uit onze streken, halverwege de zeventiende eeuw, verdwenen. Een enkeling heeft het tot in onze tijd heel redelijk volgehouden.

Landerijen van hun meest oostelijk gelegen hoeve op de Rendonk tussen Linden en Beers. De boerderij verdween in de zeventiende eeuw, de grond in de twintigste eeuw.

Groot Duijfhuis, de best bewaarde kloosterhoeve, in Kasteren onder Liempde, met een aangebouwde herenkamer uit 1523 en de oudste Vlaamse schuur in Nederland uit 1525.

Het geestelijk leven in het klooster is moeilijk te achterhalen. De vele verhuizingen zullen er geen goed aan gedaan hebben. Eenmaal gevestigd in Vught zag het er hoopvol uit, maar de extraatjes bij de maaltijd (de zogenaamde pitanties) groeiden misschien wat te hard. Een teken van herstel in de tijd van de contrareformatie is wel het vertrouwen dat de Bossche bisschop in hen stelde toen hij hun in 1617 de in Alem opgegraven relikwieën van Sint-Odrada in bewaring gaf.
Hun plan zich kort daarna permanent in de hertogstad te vestigen werd doorkruist door het kapittel. De kanunniken gaven het fraterhuis waarop de kartuizers het oog hadden laten vallen aan de abdij van Berne, die ook onderdak zocht in de stad. De kartuizers bleken vervolgens snelle beslissers: alles was voortaan gericht op een verhuizing naar Antwerpen waar ze samen met de kartuizers van Lier een nieuw klooster stichtten. De Rooienaar Bruno van Oetelaar, visitator en prior van Brussel, was hen daarbij behulpzaam. Hun oude naam behielden ze: het klooster van Sint-Sophia van Constantinopel. Dat dan weer wel.

Het nieuwe Sint-Sophia van Constantinopel in de Rochusstraat in Antwerpen.

Wie nog meer wil weten over deze kartuizers verwijzen wij naar kartuizerklooster.nl. Daar kunnen de jongste publicaties aangeschaft worden. Tevens staan daar materiële zaken als wijn, bier, elixer en andere heerlijkheden op uw bestelling te wachten. En arrangementen en andere mogelijkheden voor geestelijke bezinning mogen niet vergeten worden. Want daarom ging het toch.

Van opgeknapte fiets naar familiebedrijf

1951: Jan Maas begint met opknappen van fietsen

We kregen veel mooie foto's binnen, gisteren tijdens de lokale avond in het tramstation in Nistelrode. Bij die van het bedrijf van Jan Maas staan we graag nog even stil. Niet alleen is de totstandkoming van een familiebedrijf mooi in beeld gebracht, het geeft prachtige tijdsbeelden weer. 

...tussen de puinhopen...

Voor Jan Maas & Zn. begon het allemaal net na de oorlog, in de jaren van wederopbouw. Om geld te verdienen begon hij met het opknappen van oude fietsen. Lak werd van de oude rijwielen gestraald en de fietsen werden naar een andere locatie gebracht om ze te 'moffelen' (lakken). Toen Jan in 1953 verhuisde naar Rijksweg 105 en ging beschikken over een grote garage, begon het echte werk.

Niet alleen fietsen maar bijvoorbeeld ook stalen ramen werden geproduceerd. Steeds groter en zwaarder werd het werk. Materialen op een kar brengen om ze ergens anders te laten behandelen, is allang ondenkbaar. Zeker als de voorwerpen bijna drie meter hoog en dertien meter lang zijn. Maar de herinneringen aan vroeger, die zijn niet vergeten. En worden met deze mooie foto's ook levend gehouden. Inmiddels is de derde generatie binnen het bedrijf volop aan de slag.

...spelen met de materialen op de bouwplaats...

Koninklijk bezoek

Koning George VI met Group Captain Fenton, commandant van het 83 Group Control Centre (rechts) tijdens een bezoek aan Erp.

We schrijven 11 oktober 1944. De bevrijding van een gedeelte van Brabant is in volle gang. Je zou het zo niet direct zeggen, maar de man in militair uniform links is King George VI, de Engelse koning himself! Hij is op bezoek bij ‘zijn’ militairen die gelegerd zijn in Erp. 

Een Britse koning ontmoet je niet dagelijks, zullen de inwoners van Erp gedacht hebben. Daarom willen ze allemaal wel een glimp van hem opvangen. Rechts zien we een doorsnede van de Erpse jeugd, want de foto is genomen bij de ingang van de Mariaschool, die toen nog in de Kerkstraat stond.

Riek Rijkers-Manders kan het zich allemaal nog goed herinneren: "Ik was negen jaar en zat in Boerdonk op de lagere school. Onze school zou ook vereerd worden met koninklijk bezoek, dus moesten we het Engelse volkslied uit ons hoofd leren en nog een paar andere liedjes. Na afloop kregen we chocolademelk en een cadeautje: een paard met een touwtje. Daar was ik eigenlijk niet zo blij mee. Toch voelde ik dat het een speciale dag was.”
Ad Vos die toen elf jaar was, vertelt ons dat hij met zijn familie uit Veghel was gevlucht vanwege beschietingen vanuit de richting van Schijndel. "Wij woonden tijdelijk bij de familie Van Dam in de Kerkstraat in Erp, dus wij zaten ‘eerste rang’ toen het bezoek kwam.”
Antoon Verbakel uit Uden vult aan: “De Britse koning bracht een inspectiebezoek aan het 83e Group Control Centre RAF van 2nd Tactical Air Force. Zij demonstreerden hem de werking van de radar en de gevechtsleiding. Veldmaarschalk Montgomery en enkele hoge leger- en luchtmachtofficieren vergezelden de vorst.”

De koning bezocht trouwens niet alleen Erp, maar ook Britse legereenheden en hoofdkwartieren in Langenboom, Mill, Neerbosch, Wychen, Grave en enkele plaatsen in België.

Koning George inspecteert geallieerde militairen te Mill. Deze foto is gemaakt op het oude voetbalveld aan de Julianastraat met op de achtergrond het woonhuis van familie Van Lijssel. Links zie je de kleuterschool.

Hier brengt hij een bezoek aan Langenboom, samen met generaal Demsey (fotocollectie BHIC).

Op onze website kun je meer lezen over het bezoek van King George VI. 

Bevrijdingsweken

We weten allemaal dat de bevrijding van Brabant niet zonder slag of stoot is verlopen. Daarom staan we de komende twee weken vaker met jullie stil bij deze roerige periode in de geschiedenis van Brabant. Houd ook Facebook in de gaten, want we hebben een mooie actie voor je, waarbij we twee mooie DVD’s mogen weggeven!

Romantisch smokkelen?

"De autoval op den weg Goirle-Poppel" (Foto's uit: Ons Zuiden, 1932, BHIC)

Sigaren, kauwgom, koffie, boter, katoen, kleding en zelfs horloges en deurmatten. Alles wat los en vast zat en waar iets op te verdienen viel, werd na de Tweede Wereldoorlog in de grensstreek tussen Nederland en België gesmokkeld.

In eerste instantie zagen de meesten smokkelen als een tamelijk ‘onschuldige’ misdaad om hun zware levensomstandigheden iets te verzachten. Hier kwam snel verandering in toen boter het meest winstgevende smokkelproduct in de geschiedenis werd. In de grensstreek ontspon zich een nietsontziend gevecht tussen douane en smokkelaars. Wapens, kraaienpoten, versperringen, pantserwagens en wilde achtervolgingen, geen middel werd geschuwd om smokkelen tegen te gaan.

Ondanks het geweld werd smokkel beschouwd als de meest romantische misdaad uit de Nederlandse geschiedenis. Waarom? Het scheelde de Nederlandse Staat miljoenen per jaar en maakte veel smokkelaars tot vermogende mensen. Smokkelaars hadden zelf eigenlijk nooit het gevoel dat ze iets crimineels deden. “Nee, hoor, het was een groot spel en het getuigde van verregaande stoutmoedigheid”, aldus een paar ondervraagde oud-smokkelaars.

Het zig-zag rijden maakt het er niet gemakkelijker op voor de smokkelaars

Maar ook vóór de Tweede Wereldoorlog werd er heel wat gesmokkeld. In ‘Ons Zuiden’ van vrijdag 18 november 1932 vonden wij een rijk geïllustreerd artikel over de strijd tegen het smokkelen en wat de douaniers nú weer bedacht hadden in de strijd hiertegen: “Het drieste optreden der smokkelaars aan de Nederlandsche-Belgische grens heeft de douane tot radicale maatregelen genoopt. Teneinde de met dolle vaart rijdende automobilisten tot een langzaam tempo te dwingen, brachten de genietroepen op den weg Goirle-Poppel stevige barricaden aan, die de chauffeurs noodzaken hun wagens op bepaalde punten zig-zag over den weg te brengen...” 

Hier zie je welke barrières de automobilisten zullen moeten trotseren voor hun smokkelkunsten...

Wat de douane hiermee wilde bereiken? Brute smokkelaars, die zelfs vanuit de voortrazende wagens op beambten schoten, voorgoed een halt toe roepen.

Veel meer over smokkelen vind je in een aflevering van ‘Andere Tijden’, 2001-2002. (Bron: 'Andere Tijden').

The Voice of Holland, maar dan anders

Presentatrice Tanja Koen feliciteert de burgemeester van Sint-Oedenrode, Ger van Oerle, met de overwinning

Omstreeks 1980 werd op één van de publieke tv-zenders het zogenaamde Stedenspel gespeeld, een soort ‘The Voice of Holland’ van de jaren ’80. Dan traden telkens twee gemeenten met elkaar in het strijdperk. We weten dat Sint-Oedenrode ook heeft meegespeeld aan dit populaire spel, want in de BHIC-collectie zit een mooie serie foto’s.

Bij dit spel ging het lang niet alleen om kennis. Behendigheid en uithoudingsvermogen speelden een minstens zo grote rol. De ‘denktank’ zat op het gemeentehuis in Sint-Oedenrode. Deze moest antwoord geven op allerlei complexe kennisvragen. Rooi had natuurlijk gezorgd voor een flinke achterban. Ook werd er gezorgd voor extra PTT-lijnen, want de telefoon stond roodgloeiend. Dan had je nog het sportieve team. Dit moest het in de Rijnhal in Arnhem opnemen tegen het team van de tegenstander: de gemeente Goes.

Zoals je ziet liep het goed af voor Rooi. Burgemeester Van Oerle wordt hier gelukgewenst door presentatrice Tanja Koen. Ook de rest van het gezelschap verkeert in de aangename roes van het succes. Na de finale was het in Rooi feest tot in de kleine uurtjes ...

Het onderdeel 'Dierenestafette' van de finale van het NCRV Stedenspel, met links de Rooise struisvogel Toos van der Pasch

 Hier strijdt het Rooise team voor de eerste plaats tijdens het onderdeel 'Inpakken en wegwezen', waarbij vijf dames en zes heren in een 2CV zitten en vooruit worden geduwd door twee heren. 

Voor de échte liefhebber is dit interview met Wim van Ooijen, captain van de Stedenspelploeg uit Sint-Oedenrode, over het Stedenspel vast wel leuk! Verder vind je natuurlijk ook veel historische informatie op ons online geschiedenisboekje van Sint-Oedenrode.

Zingen voor bisschop Bekkers

Heel Rooi was uitgelopen, op de dag dat Wilhelmus Marinus Bekkers, pas tot bisschop gewijd, zijn geboortedorp bezocht. Het BHIC heeft een hele serie foto’s van dat gebeuren in zijn collectie en daar valt op hoe enthousiast de mensen waren. 

Dat had niet alleen met Bekkers’ Rooise afkomst te maken, maar zeker ook met zijn persoonlijkheid. Bisschop Bekkers was rond 1965 het gezicht van de katholieke kerk in Nederland en dat was toen een vriendelijk gezicht. Op deze foto wordt hij, staande in de kiosk op de Markt, toegezongen door de schooljeugd. Deze meisjes, vergezeld van hun leerkracht, gaan zo te zien helemaal op in hun lied.

Wij van Brabant Bekijken verrassen je hieronder graag op nog een paar mooie foto’s uit deze serie…

Wil je meer weten over Monseigneur Bekkers? Kijk dan hier. Of kijk naar het filmpje van de begrafenis van de geliefde bisschop. Zet je luidspeker open want de muziek van Albinoni mag hierbij niet ontbreken. Ben je geïnteresseerd in zijn geboorteplaats, bezoek dan ook eens het online geschiedenisboekje van Sint-Oedenrode.

'Lunetty'

Lunetty: 1000ste baby in Woonoord Lunetten in Vught

Mevrouw Kippuw-Hiariej zal inmiddels 55 jaar zijn en of ze nog steeds in Vught woont weten we eigenlijk niet. Zij was in 1956 de 1000ste baby die in het Molukse woonoord Lunetten in Vught geboren werd. Vanwege die bijzondere gelegenheid kreeg zij bij haar geboorte niet alleen de namen Eveline Carla mee maar als derde naam ook nog ‘Lunetty’, naar de naam van het woonoord. 

In 1951 werd in Vught het Woonoord Lunetten ingericht voor de huisvesting van een groot aantal Molukse ex-KNIL-militairen en hun gezinnen. Binnen enkele maanden na het begin leefden er meer dan 3.000 mensen in het woonoord, dat als een compleet dorp was ingericht, met een centrale keuken, een ziekenhuisje, kerken, scholen en winkels.
Het jaar 1956 was voor de Molukse gemeenschap in Nederland opnieuw een jaar van veranderingen: de Nederlandse regering was eindelijk tot het inzicht gekomen dat het 'tijdelijk' verblijf van de ex-KNIL’ers wel eens minder tijdelijk zou kunnen zijn dan men eerst had gedacht. Een van de veranderingen die als gevolg van dat nieuwe inzicht werden doorgevoerd was de “zelfzorg”: men moest op zoek naar werk om in het eigen onderhoud te voorzien, de centrale keuken werd afgeschaft. Dat leidde tot veel protesten, vooral vanwege het eenzijdige en dwangkarakter van de maatregel. Maar er werd ook volop gefeest, bijvoorbeeld bij de geboorte van Lunetty.

Meer verhalen en foto's over het oude Vught vind je in de online geschiedenisboekjes van Vught en Cromvoirt.

Burgemeester van Rijckevoorsel schrijft Lunetty 

op 2 september 1956 in

Uitreiking kerstpakketten in Woonoord Lunetten in Vught (1951)

Roaring seventies (wauw!)

Met grote zonnebrillen op, een gekleurde kralenketting om de hals en in paars-, oranje- en bruingekleurde blousjes op wijdgepijpte broeken of minirokjes genieten deze meisjes van het zonnetje tijdens een braderie in Erp.

Deze foto moet ergens rond 1970 genomen zijn. Bij het zien van dit plaatje kun je niet ontkennen dat we de laatste jaren weer een heuse seventies-revival beleven.

Herken je deze tijd en heb je leuke (of minder leuke) herinneringen aan deze roaring seventies, in Veghel of elders? Hoe rumoerig wás het als je toen jong was? Het team van Brabant Bekijken wil het graag weten!

Engelse lord verdwaald in Boekel

Hij lijkt zo uit een BBC-televisieserie te zijn weggereden en tot zijn verbazing beland vóór Nia Domo in Boekel. Bolhoed, paraplu en mogelijk het merk van de sportwagen zijn inderdaad typische attributen van een jonge Engelse landlord in de jaren ’30.

Ofschoon het jaartal 1938 naar die tijd verwijst, is de foto van 1963. De lord maakte deel uit van de historische optocht 1313-1963. Heel Boekel deed mee, al stonden de meesten aan de kant als toeschouwer.

Helemaal links zien we burgemeester Ottow. Toch vragen wij ons af wat deze deelnemer precies uitbeeldde en wie hij was. En worden er toeschouwers herkend? Reacties zijn welkom via de digitale geschiedenisboekjes die het BHIC speciaal voor de inwoners van Boekel heeft gemaakt, te vinden op www.bhic.nl/boekel.

Waar het gras groener is

De 16e Emigratiebeurs in Nieuwegein trok een record aantal bezoekers. Dat hier een markt voor is blijkt, want volgens de cijfers van het CBS vertrekken per dag gemiddeld 350 mensen voor korte of langere tijd uit ons land. Daarmee liggen de cijfers hoger dan die van de jaren ’50 van de vorige eeuw.

Vertrok men toen massaal naar Canada, de Verenigde Staten, Australië en Nieuw-Zeeland, tegenwoordig waaien Nederlanders over de hele wereld uit, als expat, student, ondernemer of landverhuizer. Heb je dus genoeg van ons grauwe en vochtige kikkerlandje en zoek je een nieuwe uitdaging, dan is emigreren misschien zo gek nog niet.
 
Wat brengt een mens er eigenlijk toe om te gaan emigreren? In de jaren vijftig, met de vrij algemeen heersende armoede in Nederland en het gebrek aan beschikbare woonruimte, was het antwoord hierop vanzelfsprekend. Immers, veel van bovengenoemde problemen die door de Tweede Wereldoorlog ontstaan waren, bestonden in andere landen niet. Voeg daarbij dat veel mensen op zoek waren naar een nieuw avontuur en de optelsom is snel gemaakt.

Op de online geschiedenisboekjes van het BHIC vind je meer verhalen en foto’s over dit onderwerp.

Foto: Het gezin Verhaag uit Haps is klaar voor het grote avontuur dat Australië heet (1951).

De foto hieronder van emigratiecursisten van de Nederlandse Boerenbond (NCB) is gemaakt op 28 februari 1950 in Zeeland, dus ruim zestig jaar geleden. Tijdens deze cursus werden films vertoond om de cursisten voor te bereiden op deze “gewichtige levensstap”. Zo kregen ze godsdienstlessen, Engelse les en informatie over het land van hun dromen.

Boom met een verhaal

Wanneer je een bezoekje brengt aan de Citadel in Den Bosch en je ogen goed de kost geeft, heb je ongetwijfeld al eens de vijftien meter hoge lindeboom opgemerkt. Deze staat heel fier op het zuidoostelijk gelegen bastion van de Citadel: de Wilhelminaboom. Rondom de boom zijn houten bankjes geplaatst, waar in de zomer regelmatig mensen zitten te picknicken en hun gedachten de vrije loop laten gaan. Vaak weten ze niet eens dat dit een boom is met een bijzonder verhaal.

Deze Wilhelminaboom werd ter gelegenheid van de troonbestijging van Koningin Wilhelmina geplant. Niet alleen in Den Bosch, maar in veel steden en dorpen gebeurde dat. Ga je bijvoorbeeld naar Leeuwarden, Nijmegen of… Drimmelen en je vindt er een Wilhelminaboom. Het is trouwens altijd een lindeboom, de tilia vulgaris.
In het archief van de Dienst der Genie, die in 1898 het beheer over de Citadel vierde, bevindt zich nog een verwijzing naar de festiviteiten rond de kroning. Ook over het planten van de Wilhelminaboom. Het betreft het zogeheten Garnizoensboek, een register waarin aantekeningen werden gemaakt over de werkzaamheden van de dienst. Uit de aantekeningen blijkt bijvoorbeeld ook dat op 22 april 1898 een bedrag van maar liefst
f 268,94 is besteed aan het versieren van militaire gebouwen bij de inhuldigingsfeesten te ’s-Hertogenbosch.
Als de verhalen kloppen, werd er aan de wortels van deze Wilhelminaboom een loden koker met een oorkonde bevestigd. Het blijft tot op heden echter een raadsel of de koker er nog ligt of inmiddels is vergaan. Hoewel dat laatste trouwens niet aannemelijk is. Er is wel eens geopperd de koker met oorkonde door middel van een metaaldetector op te sporen. Dit zou mogelijk zijn zonder de wortels van de boom te beschadigen. Maar zover is het nooit gekomen.
We weten dus nog steeds niet wat er op deze oorkonde staat. Of we deze ooit nog te zien krijgen? Daar kunnen we denk ik nog wel een boompje over opzetten…

Foto: De enige Wilhelminaboom van 's-Hertogenbosch staat op de Citadel. Op 31 augustus 1898 is hij onder grote belangstelling door kapitein Mansfeldt geplant. Beneden een luchtfoto van de Citadel met met links de lindeboom midden op het bastion.

Wie wil er clown worden?

In 1961 werden in Haaren de masten van Il Grigio omhoog getakeld door de toenmalige dorpspastoor van Haaren, pastoor Verrijt. Hij was op zoek naar een originele vrijetijdsbesteding waarin de jeugd zich kon uitleven. Waar anderen misschien kozen voor sport en spel, koos pastoor Verrijt voor het circus. In die wonderlijke wereld zou elk kind op zijn eigen manier bezig kunnen zijn: als clown, koorddanseres, acrobaat of met een dierenact. Dus plaatste hij in het lokale blad een oproepje: ‘Wie wil er clown worden’? Ruim veertig kinderen ‘solliciteerden’ en nog honderd anderen meldden zich spontaan aan met circusaspiraties.

Maar, met artiesten heb je nog geen circus. Een tent, kostuums, geluidsapparatuur, verlichting, een piste: dit alles is nodig om de show te laten draaien. Ouders kwamen te hulp. Moeders ontwierpen fraaie kostuums. Vaders met een beetje verstand van timmeren, lassen, schilderen of elektra, zag je na werktijd druk in de weer met het vervaardigen van circusattributen. De gymleraar en ruitervereniging oefenden met dressuur en voltige en op het schoolplein werd een staalkabel gespannen, zodat de koorddanseressen in spé konden oefenen. Jeugdcircus ‘Il Grigio’ was geboren.

Vanaf morgen tot en met zondag 15 augustus vindt in Haaren alweer de 49ste editie plaats van dit circus met wederom een spectaculaire show: ‘Joy’. Veel betrokkenen van nu zijn vroeger ooit begonnen als artiest, maar vanwege hun leeftijd doorgegroeid naar vrijwilliger of medewerker. Anderen zijn al járen bewonderend toeschouwer. Hoe dan ook, ben je eenmaal met het Il Grigio-virus besmet, dan raak je dat nooit meer kwijt!

Foto: Eén danser en drie danseresjes sierlijk balancerend op ballen tijdens de voorstelling van jeugdcircus Il Grigio in Haaren in 1974.

"Akela, wij doen ons best!"

Herinneringen van een gids:

“Na het ontbijt volgde eerst corvee, nog voordat het dagprogramma van start ging. We deden snel de afwas en toen klonk de bel alweer om alle groepjes te verzamelen. "Zingen!", klonk het in de open ruimte. Niet lang daarna vormde de hele groep heel gedisciplineerd een mooie kring en zette de kampleidster het kamplied uit volle borst in. Oh ja, ik zal nooit die knopen vergeten die je moest leren maken; van die mooie waarmee je uit een boom omlaag kon glijden, terwijl je dat touw na afloop weer heel gemakkelijk los kon krijgen. Dan dacht ik: “Mij krijgen ze die boom niet in!” ’s Middags gingen we heerlijk zwemmen in het meer iets verderop of spannende speurtochten maken door het bos, terwijl de avondschemer al kwam opzetten. En slapen in een tent en koken op een eenpits gasbrandertje… Het was een groot spektakel!”

Ook deze zomer gaan er weer duizenden kinderen op scoutingkamp. Velen zelfs naar de JubJam100 in Roermond. Dit omvangrijke evenement vindt plaats van 26 juli tot en met 4 augustus en wordt georganiseerd ter gelegenheid van 100 jaar Scouting. Want een jubileumjaar kan niet zonder jubileumkamp.

Wil je meer weten over Esch, Biezenmortel, Haaren en Helvoirt? Kijk dan eens in onze online geschiedenisboekjes van Haaren, of neem een kijkje in de fotocollectie van Esch op Flickr.

Foto: "Wie heeft er dorst?", gidsenkamp in Esch, 1949

Hoogpotige elegantie?

Een stijlvolle auto, een chique gekleed echtpaar en twee mooie windhonden. Wát een plaatje! Het is 26 juli 1948 en het echtpaar Brunlechner arriveert hier op landgoed Regina Coeli in Vught. Naar het schijnt had mevrouw Brunlechner in deze gemeente een veelbezochte dansschool.

Wat er voor hen die dag op het programma staat, weten we niet. We zien hier wel dat ze er geen enkele moeite mee hebben om even in stijl te poseren voor de camera! Zelfs hun twee hoogpotige Saluki’s (een bijzonder windhondenras) lijken te begrijpen wat er van hen verwacht wordt en laten hun sierlijke en melancholische uitstraling extra uitkomen. Oortjes in de wind, blik naar voren en de foto kan genomen worden. IJdelheid is deze honden niet vreemd.

Overigens lijkt het er op dat de familie Brunlechner dól was op dit hondenras, want wie goed kijkt ziet dat er op de radiateur van hun vooroorlogse auto geen ster of jaguar prijkt, maar … een windhondje!

Wil je meer weten over Vught en Cromvoirt? Kijk dan eens in onze online geschiedenisboekjes van Vught, of neem een kijkje in de prachtige fotocollectie van Vught in de jaren ’30 – ’50.

Foto: Familie Brunlechner arriveert op landgoed Regina Coeli op 26 juli 1948 in Vught.

Een gelukkige klas in Uden

In de jaren ’20 van de vorige eeuw beschreef de Amsterdamse oud-onderwijzer Theo Thijssen zijn jaren als leerkracht. "De gelukkige klas" heette het boek. De lezer wordt een blik gegund in een beschutte, warme plek voor kinderen uit een Amsterdamse achterstandswijk.

Velen van ons bewaren soortgelijke, goede herinneringen aan de eigen schooltijd. Ook in Uden bestond begin jaren ’60 zo’n gelukkige klas. Met de meester achter zijn tafel, ontspannen lurkend aan zijn pijp. Dat mocht toen nog! En ook de jongens voelden zich zo te zien wel op hun gemak. Ze zullen nu ergens begin vijftig zijn.

Wie herkent de meester of één of meerdere leerlingen op de foto? En over welke school gaat het? Bewaar je ook mooie herinneringen aan je schooltijd (of juist niet)?

Wil je meer verhalen lezen over Uden? Kijk dan eens in ons online geschiedenisboekje van Uden.

Foto: Schoolfoto Uden, 1960

Waar het gras groener was

Wat brengt een mens er toe te gaan emigreren? In de jaren vijftig, met de vrij algemeen heersende armoede in Nederland en het gebrek aan beschikbare woonruimte, was het antwoord hierop vanzelfsprekend. Immers, veel van bovengenoemde problemen die door de Tweede Wereldoorlog ontstaan waren, bestonden in andere landen niet. Voeg daarbij dat veel mensen op zoek waren naar een nieuw avontuur en de optelsom is snel gemaakt.

Deze foto van emigratiecursisten NCB is gemaakt in Zeeland (gemeente Landerd) op 28 februari 1950, dus bijna zestig jaar geleden!

Misschien zijn er mensen uit Zeeland die personen herkennen op deze foto. Anderen kunnen zich misschien nog iets herinneren van deze emigratiegolf, zijn (waren) zelf misschien geëmigreerd of... maken op dit moment 'wilde' plannen voor de grote uittocht?

Wil je meer verhalen lezen over Zeeland, of één van de andere dorpen die de huidige gemeente Landerd vormen? Kijk dan eens in onze online geschiedenisboekjes van Landerd.

Voor deze belangstellenden nóg een tip: Op donderdag 28 januari 2010 organiseert het BHIC Het Geheugen van Landerd, een avond boordevol lokale verhalen, oude foto's en filmfragmenten.

Foto: Emigratiecursisten NCB Zeeland, februari 1950

Juffrouw Braams heeft een naam!

Verreweg de meest favoriete foto van het BHIC op Flickr is het portret van Juffrouw Braams uit Vught, die speciaal omwille van haar lange vlecht voor ons lijkt te poseren. Al tien personen namen deze foto op in hun lijstje met favoriete foto's.

Gebruiker "herman1934" wist te vertellen dat het hier gaat om Mieke Braams. Mieke woonde aan de Wilhelminalaan 29 in Vught - "herman1934" woont nog steeds in deze straat en is bevriend met een van de toenmalige buurjongens van Mieke, genaamd Barteling.

Fijn dat deze juffrouw nu ook een voornaam heeft! :-)



Foto: Mieke Braams uit Vught, 30 oktober 1946

Misdienaars

Veel katholiek opgevoede jongens zullen deze foto herkennen. Inderdaad, jij zag er als 11- of 12-jarige misschien ook wel zo uit: een toog, een superplie en een kraag daaroverheen. Natuurlijk moest je houding eerbiedig zijn, bij het altaar in de kerk, maar ook die ene keer, toen je met enkele collega's buiten de kerk op de foto mocht. Dus waren de handen als in gebed gevouwen, maar het lukte jullie vast niet allemaal je gezicht in de plooi te houden. Misschien trok de fotograaf een gek gezicht of begon je van de zenuwen te lachen.

Ben je misschien ook misdienaar geweest, of wilde je het wel, maar mocht je het niet? Deze foto is genomen in Uden, waarschijnlijk nog vóór 1940. Dus voor de Udenaars die dit lezen: misschien herken je jezelf wel op deze foto of een klasgenoot van de lagere school. Of misschien wel je opa...?

Wil je meer verhalen over Uden lezen? Kijk dan eens in ons online geschiedenisboekje van Uden.

Foto: Misdienaars in Uden, eind jaren '30 van de vorige eeuw

Wat een spreker is die man!

Vol overgave en zonder zichtbaar 'gekeet' staan enkele rijen schoolkinderen hier te luisteren naar een spreker. Deze heeft een ambtsketen om en is bij het BHIC bekend als burgemeester Van Heereveld van Nuland. Hij bevindt zich hier weliswaar op Nulands grondgebied, maar binnen de parochie Vinkel. Daar kregen ze in 1959 een nieuwe lagere school en die moest ingezegend worden. Voor ons buiten beeld, maar binnen het gezichtsveld van de kinderen stond pastoor Van Iersel met zijn assistenten en wijwater om de inzegening te verrichten.

Al met al een dag om nooit meer te vergeten! Sommigen hebben vast het wijwater van de pastoor voelen neerdalen. En wat in die tijd ook al niet onbelangrijk was voor de jeugd: de lessen vielen natuurlijk uit!

Nuland, Vinkel en Geffen vormen sinds 1993 een nieuwe gemeente: Maasdonk. Wil je meer weten over de historie van de dorpen in het gebied van de huidige gemeente? Lees dan het online geschiedenisboekje van Maasdonk en ontdek dat de dorpen vroeger al gezamenlijk veel problemen hebben gekend en gevaren hebben doorgemaakt.