Bommelding in St. Tunnis

...de actieposter...

Met een Volkswagenbusje en een Kever werd in 1970 het raadhuis in Sint Anthonis 's nachts bewaakt. Er was een bommelding gedaan en de politie hield het gebouw nauwgezet in de gaten.

Aanleiding waren de sloopplannen voor het raadhuis. Er werd ook op een andere manier geprotesteerd. Met posters. "Tast onze schone Brink niet aan, laat het oude raadhuis staan." Henk van Gelder stond, samen met een aantal andere "actievoerders", op de trappen van het raadhuis in St. Anthonis. Samen met Jan van Goch die destijds de acties nauwlettend voor de krant volgde, blikken de heren ruim veertig jaar later terug. Veel mooie herinneringen aan een roerige tijd. Maar het raadhuis haalde het niet.

Hoewel het 42 jaar geleden is dat er actie werd gevoerd voor het behoud van het pand, diept Henk van Gelder thuis moeiteloos het originele affiche weer op uit een la. Ook de verhalen over de acties blijken nog vers in het geheugen te liggen. Jan van Goch: "In 1968 schreef ik dat sloop van het oude raadhuis wel eens aan de orde zou kunnen zijn. Hoongelach was mijn deel. En twee jaar later werd het werkelijkheid."



...actievoeren voor het raadhuis...



Hoofdrolspelers in de kwestie rond het raadhuis waren burgemeester J. Jans en de wethouders J. Teunissen en P. Cornelissen. Burgemeester Jans was een formele burgemeester, daar zijn Van Gelder en Van Goch het over eens. Maar ook iemand die stond voor zijn zaak. Bovendien had het gebouw ook z'n beperkingen. Het was oud en te klein voor de groeiende gemeente. Er moest iets gebeuren. Maar wat?

Maar een aantal mensen maakte zich echt druk over de toekomst van het markante pandje. Hoewel de bommelding uiteindelijk niet meer dan een wekker bleek te zijn. "Die bommelding kwam uit een andere hoek dan ons actiegroepje. Zij liftte mee op wat wij deden."

...politiebewaking bij het raadhuis...

Maar de acties blijven zonder gevolg want uiteindelijk gaat het raadhuisje toch snel om. "En toen het nieuwe gemeentehuis in 1972 openging, heb ik een bloem gebracht. Sommige mensen vonden dat raar omdat ik me zo sterk had verzet tegen de sloop. Maar het is allemaal democratisch gegaan. Ik heb eerlijk gestreden en verloren. En me daar bij neergelegd, dat moet je dan ook doen. Het is niet zo dat we tegen nieuwbouw waren, we wilden gewoon het raadhuis behouden", besluit Van Gelder.



Wil je meer weten? Hier staat het hele verhaal over het raadhuis van St. Tunnis.

Op het biljart

Driek van Lankvelt heeft het paard voor de huifkar gespannen om met zijn pasgeboren zoon Leo en de even jonge buurtgenoot Jan Somers, vergezeld van hun respectievelijke tantes, de gezusters Van Lankvelt en de gezusters Emonds, naar het dorp te rijden. Geboorteaangifte geschiedde op het raadhuis en daarna volgde de doop in de kerk. Dit lijkt nu allemaal eenvoudig, maar het was vroeger vaak geen kleinigheid. 

Zo is eens het volgende gebeurd. In een zeer strenge winter werd een pasgeborene, wonend op grote afstand van het dorp, naar het centrum gereden. Zoals meestal gebruikelijk, werd bij “Den Brouwer” uitgespannen. Aangifte en doop volgden, maar iedereen was zo verkleumd van de kou en uit zijn gewone doen door het geschok over de hard bevroren zandweg dat als remedie menig citroentje met suiker werd gedronken alvorens de thuisreis werd aanvaard.
De kou was wat verdreven, maar het verstand wat beneveld, want toen men eindelijk thuis kwam bleek men de baby te hebben vergeten. “Waar is onze kleine benjamin?”, vroeg men zich stomverbaasd af. Deze lag nog rustig in het café te slapen, op het biljart!

Foto boven: Driek van Lankvelt en consorten staan klaar om met de baby’s naar het dorp te rijden. Beide moeders liggen dan in het kraambed.
Foto beneden: Het oude raadhuis van Erp waar Driek in de jaren '30 van de vorige eeuw met zijn huifkar naar toe reed...

Bron: ‘Erp in oude ansichten, waarin ook enkele afbeeldingen van Boerdonk en Keldonk’, uitgegeven in opdracht van de gemeente Erp, 1975.