Schoolbank!

...Roken voor de klas? Geen probleem in die tijd...

Over leuke foto's uit Uden hebben we al niet te klagen maar dat geldt zeker ook voor de foto's uit het onderwijs in Uden. Kijk maar eens mee hoe de fotograaf de jeugd heeft vastgelegd in de schoolbank. 

Eén ding is zeker: op deze foto hierboven wordt níet gelezen. Het schriftje ligt klaar en iedere leerling mag voor de fotograaf aanschuiven aan het tafeltje. Wie heeft er niet een dergelijke foto ergens op zolder zwerven? Bij het BHIC hebben we stapels van deze foto's. Eén groot probleem: we weten alleen dat ze uit Uden komen. Welke school, welk jaar, wie er op de foto staat: het is allemaal niet bekend.  

Terwijl juist het verhaal àchter de foto zo waardevol is. Weet jij nog dat je moest doen alsof je schreef? Hoe koud het die winter was (getuige de dikke truien)? Of wat de fotograaf zei om je aan het lachen te maken?

Of herinner je die keer dat er was bedacht dat je moest kleien op de foto? Maar dat je eigenlijk niks mocht maken? Of denk je bij het zien van die foto aan je juf of meester? We zijn op zoek naar antwoorden. Liefst weten we om welke school het gaat of wie er op de foto's staan maar ook verhalen over het onderwijs van vroeger zijn welkom. Schrijf jij geschiedenis?

Vind je dit interessant? Lees dan ook:
- Op schoolreis
- Oude schoolfoto's

‘De roei’, de zak, het boek en de staf

Sinterklaas en zwarte piet op bezoek bij Kindertehuis Huize Sint Agnes in Uden, 1956 (Foto BHIC)

Onlangs kregen we van Elly Schouten - Van de Mosselaar deze mooie jeugdherinnering over Sinterklaas bij haar thuis. Elly is één van de cursisten die heeft deelgenomen aan de cursus ‘Schrijven over vroeger’ op onze locatie in Grave. Inmiddels stuurt zij ons regelmatig haar jeugdherinneringen om op onze site te plaatsen. En omdat het Sinterklaas is, delen wij haar verhaal graag met jullie via Brabant Bekijken.

Elk jaar tegen 5 december begon mijn kinderhartje onrustig te kloppen…De vraag of ik wel of niet mee naar Spanje zou moeten in de zak van Zwarte Piet begon zich op te dringen. Als ik mijn oudere broers en zussen mocht geloven, was het een kwestie van geluk als dat niet zo zou zijn!

Mijn grote broers waren het ook die wel raad wisten met het opvoeren van die spanning. Eén van hun favoriete voorwerkjes was om op de donkere binnenplaats met een ketting te rammelen, terwijl ze op het keukenraam bonkend ‘Spaanse’ kreten riepen, om dan in ijltempo, stampvoetend weer te verdwijnen! Het ging inderdaad zo snel dat ik me achteraf wel eens afvroeg of het wel écht was gebeurd.
Het meest angstige was het feit dat Sinterklaas en Zwarte Piet gewoon levensecht bij ons binnen kwamen, compleet met de ‘roei’, de zak, het boek en de staf.
Als zij arriveerden met een schimmel of een andere ‘knol’, werd deze vastgebonden aan onze veranda. Eenmaal binnen dronken de goedheiligman en zijn knecht een “goei glas” aan de tap.
De ‘roei’ en de zak werden ergens nonchalant in een hoek van onze gang gedeponeerd en op een cafétafeltje werd het boek van Sinterklaas veilig gesteld. Zijn staf kreeg (onderuitgezakt) een plek tegen datzelfde tafeltje. Stiekem door een kier van de deur kijkend, zag ik de mijter daar ook eens liggen!
Dat betekende schrikken en wegwezen, want op de meest onverwachte momenten konden die twee gewoon onze gang in komen lopen!
Van de goed ingepeperde spanning deed ik letterlijk en figuurlijk in mijn broek. Tegen bedtijd werd het helemaal verschrikkelijk. Alle geluiden en stemmen met af en toe een ‘boegeroep’ van Zwarte Piet onder aan de trap maakte het kinderfeest compleet.

Als ik dacht dat de kust veilig was, ging ik voorzichtig huilend van angst mijn bedje uit richting trap, om vervolgens op mijn kontje trede na trede naar beneden te ‘foepen’. Papa pakte mij dan van de derde trede en riep: “Daar komt het ‘onweer’ aan!” Ik stopte mijn hoofdje vervolgens, spelenderwijs als een vorm van verzachtende omstandigheid achter zijn jas om mijn verdriet een andere wending te geven. Door ‘het onweer’ aan te kondigen, werden Sint en Piet in de gelegenheid gesteld hun ‘heiligheid’ een beetje op te poetsen, zodat mijn geloof niet door de schoorsteen in rook zou opgaan.

Door: Elly Schouten - Van de Mosselaar, Velp

Niet Elly, maar een ander meisje dat mag meekijken in het grote boek van Sinterklaas (Uden, 1956, foto BHIC).

Wil jij ook je herinneringen op papier zetten, maar lijkt het je goed eerst nog wat handige schrijftips te krijgen om je verhaal in de juiste vorm te gieten? Dan hebben wij goed nieuws! In het voorjaar van 2013 biedt het BHIC op zijn locatie in ’s-Hertogenbosch opnieuw de cursus ‘Schrijven over vroeger’ aan. Wie weet, staan jouw mooie jeugdherinneringen straks ook wel op www.bhic.nl!

Er was eens… een Cuijkse poppenspeler

Jozef van den Berg in de tijd dat hij nog poppenspeler was

Op het forum van onze site ontvangen wij vaak prachtige anekdotes, mooie foto’s, maar ook ontroerende verhalen. Zo schreef Leo Wagenaars ons een poos geleden over een Cuijkse poppenspeler: Jozef van den Berg. Hij werd geboren in 1949 in Beers. Van den Berg was ooit trotse bezitter van een landgoed in Herwijnen. Toch verruilde hij zijn monumentale villa voor een door hem zelf getimmerd hutje. Geen water, gas en elektra.

Ooit genoot hij landelijke bekendheid met zijn poppentheater. Zijn zelfgeschreven verhalen als ‘Moeke en de Dwaas’, ‘De Pleisterplaats’ en ‘De Ontmoeting’ werden goed ontvangen door publiek en pers. Toch gebeurde er in 1989 blijkbaar iets dat ervoor zorgde dat hij het roer drastisch omgooide. Nog één keer speelde hij in de Schouwburg van Cuijk zijn voorstelling ‘Moeke en de Dwaas'. Een laatste maal sprak hij het publiek toe met de wijze woorden: “Ik heb lang gezocht, ben overal geweest en tot de conclusie gekomen dat ik heb gevonden wat ik zocht. Daarom stap ik uit dit vak en ga ik de Heer volgen. Ik wil jullie hartelijk danken voor jullie komst en aandacht.” Met deze woorden van dank liet hij zijn publiek wel een beetje verbouwereerd achter.

De ex-poppenspeler

Maar inderdaad, de cirkel was rond voor Jozef. Hier in Cuijk was het allemaal begonnen, toen hij als klein jongetje van tien er zijn eerste voorstelling gaf. Maar hier sloot ook het doek. Van den Berg trok zich terug. Hij nam niet alleen afscheid van zijn publiek, maar ook van zijn gezin. De ex-poppenspeler leeft nu als kluizenaar en leidt een teruggetrokken leven. Sommigen schreven ons dat ze hem nog wel eens hebben ontmoet. Ze beschrijven hem als een wijze man met veel kennis en levenservaring en met een rechtstreekse lijn naar God. “Hij zet je aan het denken over wat écht belangrijk is in het leven.”

Bekijk ook de innemende film van Auke Hamers hieronder 'Ik speel niet meer' met Jozef van den Berg in de hoofdrol (bron: YouTube).

De Maas over, soms samen met 'n koe

...veerbootje tussen St. Agatha en Middelaar...

Een foto uit het archief, zoals we er zo velen hebben. Maar achter deze gaat wel een heel mooi verhaal schuil. De 86-jarige Jan Mulders vertelt. 

Samen met zijn vrouw woont hij op een steenworp afstand van de plek waar vroeger het veer lag. In een nieuwbouwcomplex in Cuijk met uitzicht op de Maas. “Dat moet wel”, zegt Jan. “Als ik een paar dagen de Maas niet zie, krijg ik heimwee.” Samen met zijn broer Gerrit heeft hij jarenlang het veer bediend. “Aanvankelijk hadden mijn ouders veel personeel. In de crisisjaren van de vorige eeuw moesten er mensen uit en namen mijn broer en ik dat werk over.”

Het pontveer tussen Sint Agatha en Middelaar werkte op afroep. Waren er mensen, dan werd er gevaren. ’s Ochtends en ’s avonds waren dat mensen die "over de Maas" werkten, tussendoor mensen die naar de markt in Cuijk gingen. Maar ook ’s nachts ging het werk door. Mensen die bijvoorbeeld in Rotterdam hadden gewerkt, en pas laat terugkwamen, werden ook om 3 uur ’s nachts overgezet. “Wij wisten niet beter. Maar dat deed niet ieder veer”, weet Jan. Een tochtje kostte destijds 10 cent, vijf cent meer als je ook je fiets bij je had. Maar ook koeien of ander vee konden mee. 

Wil je weten hoe het het veer en Jan Smulders in de oorlog verging? Of waarom er een herriebank voor het huis stond? Lees dan hier verder. 

Stadse schapen in het BHIC

Deze herder kan het zo te zien prima vinden met moeder schaap en haar lammetjes (1953, Erp)

Een foto die zo in het maandblad van Natuurmonumenten had kunnen staan. Zo’n 50 tot 70 jaar geleden kwam je ze vaak tegen, schepers en schapen, ook in de omgeving van een dorp als Erp. Toch begint dit beeld weer terug te komen, ook in Brabantse steden. 

Steeds vaker bestellen gemeenten – ook grotere steden – een kudde schapen om groenstroken en parken bij te houden. Het is goed voor de natuur en soms zelfs beter en goedkoper dan klassiek met machines maaien.

Dit voorjaar deed de gemeente Oss met twee parken 'De Strepen' en 'Bergse Hoeve' mee aan een proef. Ook in Uden op de dijk lopen weer schapen. Er is écht sprake van een herontdekking van schaapskuddes in het (Brabantse) landschapsbeheer.

Gemeenten krijgen dan zo’n drie à vier keer per jaar bezoek van een kudde. De ongeveer 250 schapen (afhankelijk van de grootte van het gebied) grazen zo’n dag of vijf achter elkaar in die gemeente. De herder stuurt en begeleidt zijn kudde overdag en ’s nachts staat deze op een weilandje in de buurt. Schapen blijken nog een ander voordeel te hebben, ze kunnen komen op plekken waar grote maaimachines niet bij kunnen. Bovendien glijden deze machines bij regenachtig weer regelmatig de berm af. En dat probleem heb je bij schapen natuurlijk niet…;-)

Oké, sommige mensen hebben er een beetje moeite mee dat de schapen van de gemeente wel mogen poepen (en honden niet). Daar is een oplossing voor bedacht: alle wandelpaden en speeltoestellen worden altijd goed na geveegd.

En zeg nou zelf, wát een nostalgisch plaatje levert zo’n kudde schapen op!

 

Bij ons in het BHIC liep tijdens het evenement "Van schaap tot oorkonde" trouwens ook een kleine kudde schapen rond.

Vele handen maken licht werk...

De dames Van Kessel en enkele buurmeisjes staan klaar om de gasten te ontvangen

Catering, een apart woord eigenlijk als je er langer over nadenkt. Natuurlijk heette het in de jaren vijftig van de twintigste eeuw niet zo, en zeker niet op het Brabantse platteland. Maar het werk dat cateringbedrijven nu verrichten, bestond allang ook in de boerendorpen. Alleen ging het toen misschien meer in de richting van burenhulp, al kregen deze meiden zeker een leuk zakcentje mee. 

De stemming zat er hier in elk geval goed in, maar daar zal het zomerse weer zeker toe bijgedragen hebben. Eén van onze webbezoeksters herinnert zich dit moment nog als de dag van gisteren: “We hielpen hier mee omdat mijn neef, Henk van Kessel, zijn priesterfeest vierde. Dat was in 1952. Bij dit soort gelegenheden werden altijd alle dames in onze familie ingeschakeld. Een zaaltje afhuren was er in die tijd niet bij. We vierden het feest gewoon op het erf van de boerderij, gelegen aan de Dintersehoek in Vorstenbosch. Daar was toch genoeg ruimte. Het was gezellig en samen konden we die klus wel klaren”, aldus Mevrouw Aarts-Van Kessel uit Sint-Oedenrode.

Wat er van Henk van Kessel geworden is? Hij is later ingetreden bij de Witte Paters en zit voor zover wij weten nog steeds in de missie in Zambia. Opmerkelijk is trouwens dat uit dit gezin maar liefst vijf jongens priester zijn geworden.

Kijk voor foto's en verhalen over Heeswijk ook eens in het het digitale geschiedenisboekje.

Televisieontvanger voor de burgemeester

Gek woord eigenlijk 'televisieontvanger', maar zo heetten ze toch echt, de tv’s van de jaren ’50 en ’60. Het waren bakbeesten, maar toen vonden we dat niet erg.

We hadden immers een venster op de wereld, en voor de kleintjes waren er Tante Hannie en Dappere Dodo. Ook de burgemeester van Heesch zal blij zijn geweest met dit cadeau. Was het bij zijn afscheid of had hij een ambtsjubileum te vieren? Zeker is wel dat het gezelschap had plaatsgenomen in de hal van de Heilig Hartschool, aan het tegenwoordige Vijfeiken. Behalve de echtgenote van de burgemeester zien we ook een parochiegeestelijke, de ceremoniemeester en een man met een filmcamera, voorzien van een filmzon. Iedereen is officieel gekleed – “casual friday” is nog verre toekomst.

Ga even terug in de tijd met Tante Hannie. Als zij op de buis verscheen, zaten alle kinderen met open mond te kijken. Jij ook misschien?

Meer weten over Heesch? Kijk dan ook eens naar ons online geschiedenisboekje van Heesch of naar onze serie foto's op Flickr.

Rommelpotterij

 

Valentijnsdag is nog niet voorbij of deze kinderen uit Boekel staan alweer te popelen om hun rommelpot aan jullie te showen…

In 1963 vierde Boekel zijn 650-jarig bestaan. Dat gebeurde onder andere met een grote historische optocht waaraan veel inwoners meededen. En de overige Boekel- en Venhorstenaren speelden de rol van toeschouwer. Op de foto beeldt een groep jongens een Boekelse carnavalsvereniging uit: De Rommelpotterij. De dorpsjeugd van 1963 kende het verschijnsel rommelpotterij en wist ook hoe zo’n rommelpot eruitzag: een pot met een varkensblaas eroverheen. Door een stokje heen en weer te bewegen in een gat in de blaas kreeg je een geluid. De rommelpot weerklonk vroeger op Vastenavond, vooral in de dorpen. Vaak zongen kinderen er dan een liedje bij. In de meeste gevallen wilde dat ook nog wel iets opleveren: snoep!

Laatst vertelde een bezoeker ons hierover: “Kijk, het was natuurlijk zonde om oud brood weg te gooien. Daarom hielden wij thuis een paar varkens. Tegen de winter werden die dan geslacht en verwerkt tot gepekeld of gerookt spek, bloedworst, zult en balkenbrij. Voor de worst werden de darmen met een lepel afgeschraapt en in zout water gezet. Zelfs de blaas kreeg een nieuwe bestemming, deze werd schoongemaakt en met een vastgebonden rietje over een blik gespannen. Met deze ‘rommelpotten’ vermaakten wij ons dan weer een paar dagen”.
En dat allemaal onder het motto 'Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen' …

Een filmpje uit 1981 van rommelpotterij, dat ook een oud Oeteldonks gebruik was. Kom daar maar eens niet van in de stemming!
Nog niet genoeg van rommelpotterij? Lees dan ook eens de mooie herinnering hieraan van Joke van Herpen-Brouwer.

De magie van foto en film

Het is 1898. Langs de berg van de Veghelse standerdmolen trekt een soort processie. Er klinkt ook muziek van Harmonie De Unie.  

Reden genoeg voor veel buurtbewoners om de straat op te gaan. Maar dan zien zij een fotograaf, niet met een telefoon, maar met zo’n grote kiekkast plus doek eroverheen. Vanaf dat moment kunnen de muzikanten blazen wat zij willen, de aandacht van de omstanders zijn zij kwijt. Ook een aantal mensen in de stoet is afgeleid. We zijn getuige van de magische aantrekkingskracht van de fotografie. Toen kon je daar in Veghel nog de blits mee maken…

We denken trouwens dat er groot feest in Veghel was ter gelegenheid van de inhuldiging van Wilhelmina. Wist je trouwens dat de eerste echte "Koninginnedag" uit de geschiedenis van het Koninkrijk der Nederlanden de inhuldiging van Wilhelmina was op 6 september 1898? Dit was tevens de eerste belangrijke gebeurtenis die in Nederland op film werd vastgelegd? Kijk maar eens naar dit filmpje van het Koninklijk Huis.

"Mijn klein Louisje"

Soms ben je op zoek naar iets, maar valt je blik plotseling op iets anders dat je aandacht vasthoudt. Zoals deze oude ansichtkaart uit Veghel die "Wieske" van haar teerminnende ouders kreeg rond 1900.

De in mooie, zwarte krulletters geschreven tekst vertelt het ontroerende verhaal van een meisje dat haar verjaardag alleen op kostschool viert. Geen groot feest met taart, slingers en ballonnen. Ook geen warme omhelzingen van haar ouders, broertjes en zusjes of bezoek van opa en oma die haar op deze feestelijke dag verwennen met cadeautjes en verrassingen.

Maar wat ze wél krijgt, is een mooie kaart van haar moeder: “Wel gefeliciteerd op Uw geboortendag. Ik hoop dat Gij hem nog zeer dikwijls moogd vieren in dezelfde onschuld als nu, dat Gij een brave meid moogd worden en in eer en deugd moogd opgroeien.” Vermoedelijk zit het meiske in Schijndel bij de Zusters van Liefde van Schijndel. De mooie pentekening van de St. Lambertuskerk op de Markt in Veghel verklapt dat de familie van Louisje in Veghel woont. Ook komen we te weten dat huisvriend Bertus Jan Verhoeven wel twee uur bij de familie op bezoek is geweest en uitleg heeft gegeven over de op handen zijnde Schijndelsche reis… (naar Louisje natuurlijk!). Je moet weten dat het rond 1900 een hele klus was om van Veghel naar Schijndel te reizen.

Kinderen werden in die tijd ook al een beetje verwend met attenties en cadeautjes blijkt, want “als Jan met de kar komt, zal ik hem wat mee geven, ook brengt Papa wat voor U mee uit Kevelaar.” 

Kijk eens naar onze online geschiedenisboekjes van Veghel en Schijndel voor meer foto's en verhalen.

Leeftijdgenootjes van Louisje (het gezin Van de Hoogen uit Cuijk, rond 1900)

Op het biljart

Driek van Lankvelt heeft het paard voor de huifkar gespannen om met zijn pasgeboren zoon Leo en de even jonge buurtgenoot Jan Somers, vergezeld van hun respectievelijke tantes, de gezusters Van Lankvelt en de gezusters Emonds, naar het dorp te rijden. Geboorteaangifte geschiedde op het raadhuis en daarna volgde de doop in de kerk. Dit lijkt nu allemaal eenvoudig, maar het was vroeger vaak geen kleinigheid. 

Zo is eens het volgende gebeurd. In een zeer strenge winter werd een pasgeborene, wonend op grote afstand van het dorp, naar het centrum gereden. Zoals meestal gebruikelijk, werd bij “Den Brouwer” uitgespannen. Aangifte en doop volgden, maar iedereen was zo verkleumd van de kou en uit zijn gewone doen door het geschok over de hard bevroren zandweg dat als remedie menig citroentje met suiker werd gedronken alvorens de thuisreis werd aanvaard.
De kou was wat verdreven, maar het verstand wat beneveld, want toen men eindelijk thuis kwam bleek men de baby te hebben vergeten. “Waar is onze kleine benjamin?”, vroeg men zich stomverbaasd af. Deze lag nog rustig in het café te slapen, op het biljart!

Foto boven: Driek van Lankvelt en consorten staan klaar om met de baby’s naar het dorp te rijden. Beide moeders liggen dan in het kraambed.
Foto beneden: Het oude raadhuis van Erp waar Driek in de jaren '30 van de vorige eeuw met zijn huifkar naar toe reed...

Bron: ‘Erp in oude ansichten, waarin ook enkele afbeeldingen van Boerdonk en Keldonk’, uitgegeven in opdracht van de gemeente Erp, 1975.

Goed gebeurd!

Vee- en warenmarkt in Veghel in de jaren '30

Van alle kanten stromen ze toe: de inwoners van Veghel en omliggende dorpen, maar ook de boeren uit de Meierij. Die zijn er meestal het vroegst bij, dus tegen de tijd dat de fotograaf actief wordt, hebben zij hun centen al gebeurd of een goede aankoop gedaan. Nu dus even bijpraten met bekenden, en daarna de kroeg in voor een borreltje.

Op deze foto zien we boeren op klompen en ‘burgers’ met schoenen. Bij de boeren staan ook twee personen met schoenen, maar aan de overjas te zien lijken zij toch minder ‘boers’. Volgens Rolf Vonk, een trouwe bezoeker van onze site, is deze foto gemaakt op het marktplein van Veghel. Mogelijk op één van de vierjaarlijkse goederenmarkten. Verder had je wekelijks een kalvermarkt, de ‘Stoalmert’, genoemd naar de op stalen aangeboden kledingstoffen die er verhandeld werden. Rechts op de achtergrond zie je het raadhuis. De foto laat een prachtig stukje Veghel uit de jaren ’30 zien.

Heb jij als kind wel eens de veemarkt bezocht en gekeken naar het handjeklap? Ging je dan misschien zelf met vader mee om beesten te kopen of verkopen? Dat heeft vast indruk gemaakt. Zo ja, vertel het ons. Het BHIC is namelijk altijd op zoek naar bijzondere verhalen.

Wist je trouwens dat het BHIC speciaal voor de inwoners van Veghel online geschiedenisboekjes heeft gemaakt? Daar vind je veel meer foto’s en verhalen van en over Veghel.

Hoewel kledingstoffen het tegenwoordig nog steeds goed doen op de markt, is deze foto van jaren geleden. Hij is genomen tijdens de officiële opening van de 14-daagse markt in Veghel in 1965.

Het bijzondere cadeau van de Sint...

Een officieel moment voor de bestuursleden van de harmonie

Op 6 december 1959 poseerden de vier bestuursleden van Harmonie Sint Caecilia in Volkel ter gelegenheid van het 50-jarig jubileumfeest. Het begon allemaal op Sinterklaasdag in 1909 toen pastoor Antonius van de Ven aan het koor een Sinterklaascadeau schonk. 

Dit cadeau ter waarde van 409 gulden bestond uit maar liefst elf instrumenten en een kleine trom. Want, zo vond meneer pastoor “er moet een kerkelijke fanfare worden opgericht met als doel processies en andere kerkelijke plechtigheden op te luisteren”. Daarnaast zou het natuurlijk ook de gezelligheid in het dorp verhogen. Pastoor van de Ven bleek een vooruitziende blik te hebben, want deze harmonie (én drumband) bestaat nu alweer bijna 103 jaar! Tot voor kort bracht de traditionele drumband hoofdzakelijk concertmarsen, straatmarsen en melodiestukken ten gehore. Sinds 2009 speelt er ook een slagwerkgroep mee. En nu maar hopen dat de Sint dit jaar ook weer verrassingen voor de harmonie in petto heeft. 

Je vindt meer aardige foto’s met een verhaal over de historie van Uden op het digitale geschiedenisboekje dat het BHIC speciaal voor de inwoners van Uden heeft gemaakt.

"Afscheid van mijn Brabant"

Een nieuw begin...

Tussen 1950 en 1960 emigreerden Nederlanders massaal naar Canada, Australië en Nieuw-Zeeland. In het 'topjaar' 1952, vertrokken er in totaal 48.690 naar de klassieke emigratie-landen Canada, Australië, Nieuw Zeeland en Amerika.

Aangemoedigd door de overheid begonnen ze aan een nieuw, 'spannend' leven in het buitenland. Ook in Haps stortten gezinnen zich in dit nieuwe avontuur! Het grote gezin Verhaag staat hier verwachtingsvol op de vliegtuigtrap van een Super Constellation vlak voor vertrek naar Australië. Hoe zou het hen daar vergaan zijn? Zouden ze hun beloften hebben waargemaakt?

Heb jij ook familieleden of vrienden vanaf de kade of het vliegveld uitgezwaaid en kan je ons daar meer over vertellen? Zet je reactie op het forum, te vinden op www.bhic.nl/cuijk
Je vindt daar trouwens ook veel mooie verhalen over de geschiedenis van de gemeente Cuijk (Linden, Cuijk en Sint Agatha en Haps).

Filmpje: Emigreren doe je niet zomaar, het is een weloverwogen keuze en betekent meestal een definitief afscheid van je vaderland. Dit prachtige filmpje van Nostalgie Net willen we je niet onthouden.

Wie heeft de klok horen luiden?

Heesch heeft eigenlijk geen beeldbepalende dorpskerk met toren. Ongeveer op de plek waar nu de Petrus Emmauskerk uit 1968 staat, stond van 1868 tot 1962 een forse neogotische kerk: Sint Petrus’ Banden. ‘Stond’ inderdaad, want terwijl kapelaan Burghouts op een zonnige vrijdagmiddag eind juni in 1961 voorging in een dienst, sloegen mensen buiten alarm: “Brand in de goot!”

Was het een sigarettenpeuk of misschien een stuk glas dat werkte als een vergrootglas? Hoe dan ook, onmiddellijk kwam de brandweer in actie. Ook uit de omliggende gemeenten schoot de brandweer te hulp. De mensen in de kerk verlieten met schrik in hun hart de kerk. Intussen bracht de kapelaan snel enkele kostbaarheden in veiligheid. Ook ramptoerisme was toen al een voorkomend verschijnsel getuige de verkeerschaos op de rijksweg die pal langs de kerk loopt.

Uiteindelijk moesten allen machteloos toezien hoe het kerkdak uitbrandde. Niet lang daarna kwam met luid lawaai en in een vuurwerk van vonken de torenspits naar beneden. Hoewel alleen de torenspits en het kerkdak uitbrandden, besloot het gemeentebestuur een jaar later toch het complete kerkgebouw met explosieven te slopen. Terwijl de toren omviel, sloegen de klokken nog een laatste noodkreet! Menig Heeschenaar zal zich dit moment nog goed kunnen herinneren.

Sint Petrus’ Banden kreeg in de jaren dertig van de vorige eeuw een zestal prachtige klokken als geschenk van de loyale parochiaan J. Vos. Wat er na die brand precies is gebeurd met deze klokken is voor ons een vraag, maar voor jou misschien een weet?

Foto: De klokken van Sint Petrus’ Banden in Heesch werden geleverd door de firma J. van de Kerkhof uit Aarle-Rixtel. Voor de kerk werd een installatie opgesteld voor het proefluiden van de klokken (Heesch rond 1932)

Handel bij het Heilig Hart

Zoals vele foto’s kan ook deze vandaag de dag niet meer worden gemaakt. Stel je eens het Walplein voor, met je rug naar de winkelpanden aan de noordzijde, en kijk dan eens schuin de Molenstraat in. Tien tegen één dat je dan de blokkendoos van de V&D ziet. Vóór 1940 stond daar nog het Heilig Hartbeeld en aan de voeten daarvan stond de bloemen- en plantenverkoper. Achter het beeld zien we de oude ANWB-wegwijzer en tussen de bomen door nog net de hervormde pastorie.
De huidige Osse centrummanager zal vast blij zijn met deze foto, al zal hij niet meteen de slopers laten komen…

Veel Ossenaren bewaren goede herinneringen aan deze plek, zeker met dat zomerzonnetje erbij. Ga in gedachten eens terug naar die tijd en laat óns dan eens meegenieten. We zien je reactie graag tegemoet!

Foto: Er werden goede zaken gedaan voor het Heilig Hartbeeld in Oss

Even een balletje trappen...!



Voetbalelftal van Strafgevangenis Nieuw Vosseveld op de foto (6 augustus 1953, Vught)

Even een balletje trappen zul je denken… Toch oogt dit voetbalelftal niet zo vrolijk. Deze foto toont wel aan dat Strafgevangenis Nieuw-Vosseveld in Vught voorzag in de nodige ontspanning en beweging. 

Strafgevangenis “Nieuw-Vosseveld” werd eind 1942 als Kamp Vught opgericht door de Duitsers. Het kamp bleef functioneren tot ‘dolle’ dinsdag 5 september 1944, toen de Duitsers de gevangenen op transport stelden naar Duitsland wegens het naderen van de geallieerde bevrijders. Tot de bevrijding op 26 oktober 1944 werden er tijdelijk gijzelaars uit Beekvliet (Sint Michielsgestel) en Haaren ondergebracht, evenals geallieerde krijgsgevangenen.

Op 15 januari 1949 sloot het interneringskamp Vught definitief zijn poorten. Vanaf dat moment werd het een gevangenis voor mensen die door de bijzondere gerechtelijke instanties veroordeeld waren. Zij kreeg toen de naam "Nieuw-Vosseveld”. Als penitentiaire inrichting bestaat "Nieuw-Vosseveld" tot op de dag van vandaag.

Meer foto's bekijken van Strafgevangenis Nieuw-Vosseveld? Klik dan hier.

Brandalarm, of niet?

Er zal veel volk op de been zijn geweest, toen deze stoet van brandweerauto’s door Boekel trok. De mensen kwamen vanzelf op het onheilspellende geluid van de sirenes af. En wie van jullie is niet ooit achter de brandweer aangefietst om een glimp van de brand op te vangen?

Alleen was er ditmaal geen brand. Maar goed ook, want vrijwel alle Boekelse brandweermannen en hun rollend materieel waren op de plek van de foto. De foto is gemaakt ergens in de jaren ’50 van de vorige eeuw, misschien wel op de Statenweg, de verbinding tussen Boekel en Venhorst.

Kuieren over Megense keien

Samen aan de wandel...

Megen is één van die plaatsjes waar de tijd lijkt stil te staan. Neem nou de Kloosterstraat, die op deze zomerse foto nog Patersstraat heet. De Paterskerk en het klooster zijn er nog steeds, de meeste huizen ook, en niet te vergeten: de stoepen en de keien ofwel keinderkupkes.

En misschien zijn ook de twee meisjes die hand in hand komen aankuieren over de keien, nog wel in leven. De man rechts in de deuropening hoogstwaarschijnlijk niet, want de foto is zeker 70 jaar oud. Wie zou hij zijn? En die meisjes? Zo te zien zijn zij zusjes.

Nog meer foto’s bekijken? Ga dan eens naar Flickr of naar het digitale geschiedenisboekje dat het BHIC speciaal voor de inwoners van Megen, Haren en Macharen heeft gemaakt.

Een portretje voor later…

Een mooie foto van een schattig klein meisje. Hoe oud zou ze zijn? Twee of misschien drie jaar oud? Terugbladerend in oude fotoalbums kom je dit soort foto’s vaker tegen. Stijf geposeerd, vaak streng en serieus kijkend. Want ja, zo vaak kwam je niet op de foto. En als het er van kwam, werd er dus écht geposeerd.

Ook kinderen moesten hier aan geloven en om te zorgen dat ze stil bleven zitten, mocht hun allerliefste knuffel óók op de foto. Aardig aan deze foto is dat het meisje kennelijk toch een beetje bewogen heeft. Overigens is zij een dochter van het bekende Brabantse kruideniersgeslacht dat begon met de productie van levensmiddelen en zich later als detaillist ontwikkelde: de familie De Gruijter. De foto is genomen op 22 december in 1945. Hoe zou het met deze dame gaan? Ze zal nu ergens rond de zeventig jaar zijn.

Wil je meer mooie foto's van Vught zien? Ga dan ook eens naar Flickr. Ontdek er bekenden en plekken in Vught en reageer op de plaatjes!