Boete voor de molenaar!

...Een eigengereide Kilsdonkse molenaar bezorgt grondeigenaren stroomopwaarts natte voeten. Bij gebrek aan wind, gaat het peil in de Aa omhoog voor stuwkracht van de watermolen...

De Kilsdonkse molen is wijd en zijd bekend. De zeldzame combinatie van een water- en windmolen maakt het bouwwerk tot een waardevol erfgoed. De gerestaureerde molen heeft geen invloed meer op de waterstanden in de Aa. De loop is veranderd. Dat was ooit anders. Op 4 maart 1856 bericht de Noord-Brabanter over de toestanden die "zeker molenaar uit de gemeente Dinther" veroorzaakt. 

Molenaar Cornelis van Aart houdt zich niet aan de eeuwenoude afspraak met Veghel dat de molen alleen in de winter mag malen. Van Aart maalt ook 's zomers. Als compensatie voor de niet altijd werkende windmolen. Hij heeft allerlei voorzieningen getroffen die de stroomopwaartse hooilanden in een drassige soep veranderen. Het regent klachten uit Veghel. Dinther komt in actie, constateert dat Van Aart zich niet aan de regels houdt en daagt hem voor het kantongerecht.

Molenaar Van Aart krijgt een boete van 100,- guldens aan zijn broek. Aangezien hij in hoger beroep gaat, wordt de zaak in Den Bosch voortgezet. In de Bossche archieven wordt een akte uit 1492 opgeduikeld waaruit blijkt dat Kilsdonk een wintermolen is. De rechtbank acht Van Aart strafbaar. Wie denkt dat daarmee de kous af is, heeft het mis. Van Aart heeft er maling aan. Ondertussen bemoeit de provincie zich met de kwestie, komen er stapels onderzoeken over te hoge waterstanden op tafel en wordt Van Aart meerdere malen beboet. Het leidt niet tot oplossingen.

Hoewel de provincie zich mild opstelt, vergist Van Aart zich in de standvastige houding van de gemeente Veghel die alles in het werk wil stellen om de waterafvoer in de Aa te verbeteren. Veghel trekt aan het langste eind. Na de dood van molenaar Van Aart blijven de erfgenamen met een onverkoopbare molen achter. Bij gebrek aan interesse wenden ze zich in 1880 tot Jonkheer Victor de Kuijper, burgemeester van Veghel en Erp.

Die grijpt zijn kans. Als eigenaar van Huize Zwanenburg in Dinther heeft hij wateroverlast aan den lijve ondervonden. Namens Veghel en Erp koopt hij de Kilsdonkse molen. Het verwijderen van sluizen, raderen en maalwerk luidt het definitieve einde in. Maar juist de door Veghel gemaakte tekeningen van het molenwerk worden later gebruikt bij de reconstructie van de watermolen. Die draait nu weer als vanouds. Zonder dat iemand natte voeten krijgt.

Dit verhaal stond eerder in Brabants Dagblad

Geschreven door:

Rolf Vonk

Vind je dit leuk? Lees dan ook:

- Aangenomen met algemene stemmen

- Krachtige kanonnen 

De beste verhalen via e-mail ontvangen?

Het gaat om praktisch en klantvriendelijk

...De samenvoeging als hamerstuk: oud-Burgemeester Kooijmans van Erp overhandigt de Erpse voorzittershamer aan de nieuwe burgemeester Keijzer... 

Het is tweeëntwintig jaar geleden, dat de zelfstandige gemeente Erp ophoudt te bestaan. Erp gaat samen met Veghel en delen van Uden en Sint-Oedenrode één gemeente vormen. Het is een uitwerking van de commissie Schampers die de provincie Noord-Brabant het advies geeft de centrumgemeenten (o.a. Oss, Uden, Veghel) te versterken. 

Soepel gaat het niet, omdat allerlei politieke belangen een rol spelen. Vanaf 1991 zijn Erp en Boekel plannen aan het vormen om samen te gaan. In de Tweede Kamer wordt dit plan in 1993 afgeschoten. Zowel PvdA, D66, GroenLinks als VVD stemmen voor versterking van de krachtige industriegemeente Veghel. VVD-er Franssen: "De oriëntaties van Erp op Veghel zijn voluit aanwezig. Erp heeft bovendien een industriële oriëntatie en zou bij een gemeente als Veghel niet misstaan". 

Grote teleurstelling bij de Erpse gemeenteraadsfracties. Boekel heeft het nakijken. In de Eerste Kamer is het wetsvoorstel Erp-Veghel een hamerstuk. In sneltreinvaart wordt de herindeling vier maanden later een feit en treedt de doortastende Keijzer als burgemeester aan. De bevolking loopt niet te hoop, zoals de politiek constateert. De ronde van het Brabants Dagblad door Erp levert weinig spectaculaire sentimenten op: "Ik denk dat het beter is, omdat iedereen met winkelen en schoolgaan gericht is op Veghel" en "Alle ondernemers hier zijn blij dat het toch Veghel is geworden, want het ondernemersklimaat daar is veel beter dan hier in Erp". 

Wanneer BD in 2007 een tweede ronde door Erp houdt, zijn de reacties positef over de wijze waarop zaken professioneel geregeld worden, het ondernemersklimaat en de investering in de kleine kernen. BD concludeert: Erp is goed af met Veghel. En zoals een Erpenaar verwoorde: "De hechte samenleving van vroeger is gebleven en is misschien zelfs nog hechter geworden". Heeft burgemeester Keijzer dan toch gelijk? Keijzer noemt de sentimenten van herindeling "inhoud en diepte die geen eeuwigheidswaarde heeft. Maar de plaats waar het gemeentehuis staat is echt niet zo belangrijk, want hoe vaak moet een mens daar nou heen? Een praktisch en klantvriendelijk bestuur, daar gaat het om".

Dit verhaal stond eerder in Brabants Dagblad

Geschreven door:

Rolf Vonk

Vind je dit leuk? Lees dan ook:

- Aangenomen met algemene stemmen

- Krachtige kanonnen 

De beste verhalen via e-mail ontvangen?

Van opgezette skeletten tot de Veghelse Marsfabriek

De middeleeuwse galg op de grens van Erp, Veghel en Lieshout, gelegen op een prehistorische grafheuvel

Hoe krijg je kinderen geïnteresseerd in de geschiedenis van hun eigen land, stad of dorp? Het vak dat leerlingen op school vaak saai of oubollig vinden, is sinds de laatste paar jaren aan een opmars begonnen. Zo verscheen de landelijke canon van Nederland op www.entoen.nu. 

Ook zoetekauwen kunnen hun hart ophalen bij de Veghelse canon!

In navolging daarvan zijn ook regionale canons ontwikkeld, zoals de Canon van Grave. Onlangs hebben de heemkundekringen van Veghel en Erp de handen ineen geslagen om ook zo'n canon voor die plaatsen in elkaar te zetten. En dat is gelukt! De geschiedenis van Veghel en Erp kun je vanaf nu bewonderen in 39 vensters, variërend van prehistorische grafheuvels, Romeinse boerderijen tot de Veghelse Marsfabriek en de aanleg van de A50 enkele jaren geleden. Hieronder plaatsen wij enkele hoogtepunten van deze nieuwe Brabantse canon.

Kaartende skeletten?

Dominee Stephanus Hanewinckel

De alom bekende Brabantse dominee Stephanus Hanewinckel heeft tijdens zijn reizen ook het dorp Erp aangedaan. Hij vond het dorp aanvankelijk niet belangrijk genoeg, maar toch deed hij er een bijzondere ontdekking.

In Den Bosch had de dominee namelijk een rariteitenkabinet bezocht, waar drie skeletten zaten te kaarten, met het bier in hun hand. Deze drie bleken de gebroeders Hendrix uit Erp te zijn, die ook wel de 'Beren van Erp' werden genoemd. Volgens Hanewinckel betekent een beer een 'schreeuwlelijkerd.'
Rond 1665 hadden de Beren verschillende huizen en winkels in Nuenen, Sint-Oedenrode en Schijndel geplunderd en zelfs iemand vermoord. Ze werden veroordeeld tot de doodstraf en na hun dood werden hun skeletten als afschrikwekkend voorbeeld in het rariteitenkabinet gezet.

Nog enkele hoogtepunten...
Op de website van de Regio Canon Veghel kun je zelf lekker snuffelen in de uitgebreide canonslinger, maar ook de volgende voorbeelden willen we jullie niet onthouden. Wat dacht je van het oudste handschrift over Veghel, een oorlogsmonument voor Veghelse joden en echte traditionele klederdracht?

Rond 1225 wordt 'Vehchele' voor het eerst genoemd

Traditionele Veghelse klederdracht rond 1900

De Veghelse synagoge: nu een monument voor overleden Veghelse joden

Vind je dit interessant? Lees dan ook:
- Canon van Grave feestelijk 'afgeschoten' 
- Geschiedenis door Brabantse bril

Opgepast: onbekwame veldwachters!

Veldwachters in uniform in Erp, circa 1920-1930

Tegenwoordig wordt er veel gepleit voor meer 'blauw op straat' om de burgers in het gareel te houden. In de negentiende eeuw was dit niet anders. De huidige politieagenten werden vroeger 'veldwachters' genoemd en zij waren verantwoordelijk voor het handhaven van de openbare orde in kleinere plattelandsgemeenten. Niet iedereen was echter geschikt om boeven te vangen en overtredingen te bestraffen, zo bleek geregeld in Boxmeer...

Onbekwaam, oud en inactief
Op 27 oktober 1855 viel er een brief bij het gemeentebestuur van Boxmeer op de mat met daarin een advies om veldwachter P. van den Hoek, 69 jaar oud, te pensioneren. De Commissaris van de Koningin van Noord-Brabant schreef deze brief, zodat de gemeenteraad de aanstelling van Van den Hoek onder de loep zou nemen.  Hij voegt daaraan toe dat 'zonder krachtige geschikte en ijverige veldwachters, eene behoorlijke bescherming der eigendommen ten plattenlande onmogelijk is.'

De oude en inactieve veldwachter Van den Hoek moest maar eens met pensioen gaan!

Bij de brief was een uittreksel uit de staat der veldwachters in Noordbrabant gevoegd, waarin door de Officier van Justitie en de Procureur-Generaal redenen werden opgesomd waarom de Boxmeerse veldwachter ongeschikt werd geacht en moest worden vervangen. De officier van justitie beschrijft Van den Hoek als 'oud, geheel onbekwaam en volstrekt inactief.' De Procureur-Generaal doet nog een duit in het zakje en concludeert: 'behoort te worden gepensioneerd.'

Wangedrag
Peter van den Hoek was niet de enige ongeschikte veldwachter in Boxmeer. In juli 1878 schreef de Officier van Justitie opnieuw een brief, waarin hij zijn verbazing uitte over het feit dat P. Heijnen opnieuw tot veldwachter te Boxmeer zal worden aangesteld. In januari van dat jaar was Heijnen juist ontslagen op uitdrukkelijk verlangen van de burgemeester wegens 'gebleken wangedrag'!

De Officier van Justitie is op zijn zachtst gezegd niet blij met deze benoeming en hij raadt de burgemeester alsnog aan de man niet opnieuw aan te nemen: 'Het heeft mij reeds verwonderd dat dit laatste ontslag eervol is geweest na al het voorgevallene, maar dat men thans dien geheel ongeschikten persoon weder wil zien aangesteld, dit acht ik onverklaarbaar. Hoe kan die man die door zijn wangedrag alle achting en prestige in zijne gemeente moet hebben verloren, weder naar behooren en met vrucht als politiebeambte in zijne gemeente optreden?'

Liever geen veldwachter!
Het volgende advies in zijn betoog is wel heel stellig: 'Is er geen andere veldwachter te bekomen, dan zoude ik zeggen, liever geen veldwachter, dan zulk een veldwachter.'
Aan dit advies wordt echter geen gehoor gegeven. op 6 augustus 1878 wordt P. Heijnen opnieuw aangesteld als veldwachter voor de tijd van één jaar. 

P. Heijnen tóch opnieuw aangesteld

Uit het archief van de gemeente Boxmeer blijkt dat Heijnen nog veel langer dan één jaar politieagentje mocht spelen. Pas in 1893 werd hij ontslagen en ook dit keer gaat het om een eervol ontslag. Ondanks al zijn wandaden uit het verleden heeft hij de schijn kennelijk hoog weten te houden.

'Varieuze zweeren'
Niet zijn wandaden, maar zijn 'ziekelijken toestand' is debet aan zijn ontslag in 1893. Dit blijkt uit een doktersbriefje dat bewaard is gebleven. De dokter vermeldt hierin dat 'bij hem de beide beene met varieuze zweeren bedekt zijn en de voeten, dat het gaan gedurende een korte tijd hem onmogelijk is. Dat hij vol rhumathisme is, en zoodoende des nachts niet buitenshuis kan werken; dat hij de hooge jaren van 72 jaren heeft.' Het briefje is geschreven op 2 mei 1892, maar pas op 7 april 1893 wordt Heijnen ontslagen. Misschien heeft de Boxmeerse gemeenteraad hem nog even willen kwellen door hem met zijn kwaaltjes nog een paar maandjes door te laten ploeteren. Wellicht heeft Heijnen dus toch nog zijn verdiende loon gekregen...

Het doktersbriefje met de kwaaltjes van Heijnen

Vind je dit interessant? Lees dan ook:
- Crime passionel in Wanroij? 
- Familiedrama in Boxmeer

"Zet de klok mitsdien een uur terug"

...uit archief gemeentebestuur Erp, 1930-1970...

Komend weekend gaat de klok een uur vooruit; het begin van ruim een half jaar zomertijd. In Nederland verzetten we de klok sinds 1977 - met als directe aanleiding de oliecrisis - maar ook lang daarvóór werd er aan de wijzers gedraaid.

Het lijkt nu vrijwel ondenkbaar maar begin vorige eeuw werd er niet zo op een minuutje of wat gekeken. Of zelfs op een uurtje. Diverse regio's in Nederland hielden er hun eigen tijdrekening op na, gebaseerd op de stand van de zon. In de praktijk leverde dat nauwelijks problemen op want zolang iedereen zich in zijn eigen beperkte omgeving bewoog, merkte niemand dat het aan de andere kant van Nederland een uur later was. Hoe langzamer het leven, hoe minder behoefte aan een standaardtijd.

Maar met de komst van de trein werd dit wél een probleem. Met de trein van Amsterdam naar Haarlem waar alweer een andere tijdzone gold; dat was lastig. Spoorwegboekjes stonden vol bijna wiskundige formules om ervoor te zorgen dat passagiers enig idee hadden hoe laat zo moesten opstappen en hoe laat ze zouden arriveren. Er werd zelfs een speciale stationstijd ingevoerd die alleen geldig was in de trein en op het station. Eenmaal buiten kon het zomaar weer een half uurtje eerder zijn. Of later, als je goed keek naar de stand van de zon.

De invoering van een uniforme tijd - op 1 mei 1909 - maakte hieraan een einde. Nederland was hiermee één van de laatste West-Europese landen die deze wettelijk geregelde tijdrekening instelde. Duitsland begon in 1916 met de zomertijd - om kolen te besparen - en Nederland nam deze tijdrekening over. Ook na WOI bleef de zomer- en wintertijd van kracht. Pas na WOII werd deze regeling afgeschaft om in 1977 opnieuw op te duiken. Tijdens de oorlogsjaren (van WOII) werd menig brief geschreven over de zomertijd, zo zien we onder meer in het archief van het gemeentebestuur van Erp, 1930-1970. Zo zien we een brief van de Secretaris-Generaal, van september 1940, dat "de vervroeging van den thans in Nederland geldenden Duitschen tijd met één uur zal eindigen op 6 October as voorsmiddags 3 uur. Op dat tijdstip zullen mitsdien de klokken één uur worden teruggezet."

In maart 1945 zien we een brief van de staf van het Militair gezag dat "Door de Regeering is bepaald - zulks in overleg met Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force Mission dat op 2 April 1945 te 2 uur 's ochtends de zomertijd zal worden ingevoerd, d.w.z. dat op dit uur vooruit, dus op 3 uur, zal worden verzet."

Vind je dit interessant? Lees dan ook: 
- Zomertijd
- Het verhaal van de Haan

Koninklijk bezoek

Koning George VI met Group Captain Fenton, commandant van het 83 Group Control Centre (rechts) tijdens een bezoek aan Erp.

We schrijven 11 oktober 1944. De bevrijding van een gedeelte van Brabant is in volle gang. Je zou het zo niet direct zeggen, maar de man in militair uniform links is King George VI, de Engelse koning himself! Hij is op bezoek bij ‘zijn’ militairen die gelegerd zijn in Erp. 

Een Britse koning ontmoet je niet dagelijks, zullen de inwoners van Erp gedacht hebben. Daarom willen ze allemaal wel een glimp van hem opvangen. Rechts zien we een doorsnede van de Erpse jeugd, want de foto is genomen bij de ingang van de Mariaschool, die toen nog in de Kerkstraat stond.

Riek Rijkers-Manders kan het zich allemaal nog goed herinneren: "Ik was negen jaar en zat in Boerdonk op de lagere school. Onze school zou ook vereerd worden met koninklijk bezoek, dus moesten we het Engelse volkslied uit ons hoofd leren en nog een paar andere liedjes. Na afloop kregen we chocolademelk en een cadeautje: een paard met een touwtje. Daar was ik eigenlijk niet zo blij mee. Toch voelde ik dat het een speciale dag was.”
Ad Vos die toen elf jaar was, vertelt ons dat hij met zijn familie uit Veghel was gevlucht vanwege beschietingen vanuit de richting van Schijndel. "Wij woonden tijdelijk bij de familie Van Dam in de Kerkstraat in Erp, dus wij zaten ‘eerste rang’ toen het bezoek kwam.”
Antoon Verbakel uit Uden vult aan: “De Britse koning bracht een inspectiebezoek aan het 83e Group Control Centre RAF van 2nd Tactical Air Force. Zij demonstreerden hem de werking van de radar en de gevechtsleiding. Veldmaarschalk Montgomery en enkele hoge leger- en luchtmachtofficieren vergezelden de vorst.”

De koning bezocht trouwens niet alleen Erp, maar ook Britse legereenheden en hoofdkwartieren in Langenboom, Mill, Neerbosch, Wychen, Grave en enkele plaatsen in België.

Koning George inspecteert geallieerde militairen te Mill. Deze foto is gemaakt op het oude voetbalveld aan de Julianastraat met op de achtergrond het woonhuis van familie Van Lijssel. Links zie je de kleuterschool.

Hier brengt hij een bezoek aan Langenboom, samen met generaal Demsey (fotocollectie BHIC).

Op onze website kun je meer lezen over het bezoek van King George VI. 

Bevrijdingsweken

We weten allemaal dat de bevrijding van Brabant niet zonder slag of stoot is verlopen. Daarom staan we de komende twee weken vaker met jullie stil bij deze roerige periode in de geschiedenis van Brabant. Houd ook Facebook in de gaten, want we hebben een mooie actie voor je, waarbij we twee mooie DVD’s mogen weggeven!

Stadse schapen in het BHIC

Deze herder kan het zo te zien prima vinden met moeder schaap en haar lammetjes (1953, Erp)

Een foto die zo in het maandblad van Natuurmonumenten had kunnen staan. Zo’n 50 tot 70 jaar geleden kwam je ze vaak tegen, schepers en schapen, ook in de omgeving van een dorp als Erp. Toch begint dit beeld weer terug te komen, ook in Brabantse steden. 

Steeds vaker bestellen gemeenten – ook grotere steden – een kudde schapen om groenstroken en parken bij te houden. Het is goed voor de natuur en soms zelfs beter en goedkoper dan klassiek met machines maaien.

Dit voorjaar deed de gemeente Oss met twee parken 'De Strepen' en 'Bergse Hoeve' mee aan een proef. Ook in Uden op de dijk lopen weer schapen. Er is écht sprake van een herontdekking van schaapskuddes in het (Brabantse) landschapsbeheer.

Gemeenten krijgen dan zo’n drie à vier keer per jaar bezoek van een kudde. De ongeveer 250 schapen (afhankelijk van de grootte van het gebied) grazen zo’n dag of vijf achter elkaar in die gemeente. De herder stuurt en begeleidt zijn kudde overdag en ’s nachts staat deze op een weilandje in de buurt. Schapen blijken nog een ander voordeel te hebben, ze kunnen komen op plekken waar grote maaimachines niet bij kunnen. Bovendien glijden deze machines bij regenachtig weer regelmatig de berm af. En dat probleem heb je bij schapen natuurlijk niet…;-)

Oké, sommige mensen hebben er een beetje moeite mee dat de schapen van de gemeente wel mogen poepen (en honden niet). Daar is een oplossing voor bedacht: alle wandelpaden en speeltoestellen worden altijd goed na geveegd.

En zeg nou zelf, wát een nostalgisch plaatje levert zo’n kudde schapen op!

 

Bij ons in het BHIC liep tijdens het evenement "Van schaap tot oorkonde" trouwens ook een kleine kudde schapen rond.

Op het biljart

Driek van Lankvelt heeft het paard voor de huifkar gespannen om met zijn pasgeboren zoon Leo en de even jonge buurtgenoot Jan Somers, vergezeld van hun respectievelijke tantes, de gezusters Van Lankvelt en de gezusters Emonds, naar het dorp te rijden. Geboorteaangifte geschiedde op het raadhuis en daarna volgde de doop in de kerk. Dit lijkt nu allemaal eenvoudig, maar het was vroeger vaak geen kleinigheid. 

Zo is eens het volgende gebeurd. In een zeer strenge winter werd een pasgeborene, wonend op grote afstand van het dorp, naar het centrum gereden. Zoals meestal gebruikelijk, werd bij “Den Brouwer” uitgespannen. Aangifte en doop volgden, maar iedereen was zo verkleumd van de kou en uit zijn gewone doen door het geschok over de hard bevroren zandweg dat als remedie menig citroentje met suiker werd gedronken alvorens de thuisreis werd aanvaard.
De kou was wat verdreven, maar het verstand wat beneveld, want toen men eindelijk thuis kwam bleek men de baby te hebben vergeten. “Waar is onze kleine benjamin?”, vroeg men zich stomverbaasd af. Deze lag nog rustig in het café te slapen, op het biljart!

Foto boven: Driek van Lankvelt en consorten staan klaar om met de baby’s naar het dorp te rijden. Beide moeders liggen dan in het kraambed.
Foto beneden: Het oude raadhuis van Erp waar Driek in de jaren '30 van de vorige eeuw met zijn huifkar naar toe reed...

Bron: ‘Erp in oude ansichten, waarin ook enkele afbeeldingen van Boerdonk en Keldonk’, uitgegeven in opdracht van de gemeente Erp, 1975.

Roaring seventies (wauw!)

Met grote zonnebrillen op, een gekleurde kralenketting om de hals en in paars-, oranje- en bruingekleurde blousjes op wijdgepijpte broeken of minirokjes genieten deze meisjes van het zonnetje tijdens een braderie in Erp.

Deze foto moet ergens rond 1970 genomen zijn. Bij het zien van dit plaatje kun je niet ontkennen dat we de laatste jaren weer een heuse seventies-revival beleven.

Herken je deze tijd en heb je leuke (of minder leuke) herinneringen aan deze roaring seventies, in Veghel of elders? Hoe rumoerig wás het als je toen jong was? Het team van Brabant Bekijken wil het graag weten!

Erpse Afrikaantjes

De Katholieke Kerk is vanouds een wereldkerk: het geloof moest gepredikt worden onder alle volkeren, ook wanneer zij een andere huidskleur hadden. Deze Erpse (of misschien Boer- of Keldonkse?) jongens speelden de rol van Afrikaanse bekeerlingetjes op een wagen die meereed in de jaarlijkse Kindsheidoptocht.

Achter hen staat een nog zeer jonge priester voor zijn altaar, met gevouwen handen. En op de voorgrond mogelijk enkele mensen van de organisatie van de processie. De foto dateert van de jaren dertig of veertig van de vorige eeuw, dus er is een redelijke kans dat de afgebeelde personen worden herkend.

Ook komen er wellicht herinneringen naar boven aan deze processies. We weten dat die herinneringen niet altijd positief zijn, want deelname kostte geld. Reageren kan via de digitale geschiedenisboekjes die het BHIC speciaal voor de inwoners van Erp heeft gemaakt, te vinden op onze site.

Duik in het Veghelse verleden!

Kom je uit Veghel of Erp en heb je thuis nog een mooie stapel oude foto's liggen? Kom dan vanavond om 20 uur naar cafézaal De Paal in Erp. Daar houdt het BHIC de bijeenkomst "Het geheugen van Veghel". Onder leiding van René Bastiaanse staat de tijd dan even stil.

Door middel van een quiz, oude filmfragmenten en veel oude foto's wordt vanavond uitgebreid stil gestaan bij de lokale geschiedenis van de gemeente Veghel. Verder maakt een blik op de compleet vernieuwde online geschiedenisboekjes van Veghel deel uit van het programma. Je vindt deze "boekjes" via deze website.

Wil je weten welke foto's we van Veghel en Erp zelf in huis hebben? Ga dan via Historisch Onderzoek doen naar Brabantse foto's en tik één van deze plaatsen in. Kun je zo maar heel intrigerende kiekjes tegenkomen zoals deze boven en hieronder.



Foto's: Erpenaren, gedateerd tussen 1910 en 1920