Posts tonen met het label 1952. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 1952. Alle posts tonen

woensdag 23 september 2015

Bijzondere bloemen voor prins Bernhard

..."namens de jeugd van Nuland"... 
Twee meisjes uit Nuland die oog in oog staan met prins Bernard. Mevrouw Truus de Roij is één van hen en vertelt 63 jaar later het bijzondere verhaal achter deze mooie foto.

Het is 1952, zeven jaar na de oorlog. Er is weinig geld in omloop en kapitaal om de woningbouw te stimuleren is er nauwelijks. Burgemeesters wordt gevraagd zogeheten burgerzinleningen bij hun inwoners af te sluiten. Dit hield in dat gevraagd werd om duizend gulden te lenen aan het rijk, tegen een rente van tien procent. Na tien jaar zou het bedrag weer terug zijn betaald.

Burgemeester Van Heereveld (burgemeester van Nuland van 1950 tot 1971) weet veel van zijn inwoners te overtuigen. “Mijn vader liep achterom en vroeg dan aan de vrouw des huizes: is de man van de baas ook thuis? Dan had hij die vrouw alvast voor zich gewonnen”, vertelt Truus de Roij, dochter van Van Heereveld, met een lach. Burgemeester Van Heereveld weet het op één na hoogste percentage leningen binnen te slepen; reden voor prins Bernard om het dorp met een bezoek te vereren.

...de foto met alleen het zusje van Truus...
“Als dochters van de burgemeester mochten mijn zusje en ik de prins welkom heten. Jij geeft de bloemen, zei mijn vader tegen mij, en – tegen m’n zusje – jij zegt: “namens de jeugd van Nuland”. Daar was ik het helemaal niet mee eens! Ik was de oudste en ík wilde het zeggen. Dus werden de rollen omgedraaid. En wat gebeurde er? De volgende dag stond er een artikel in de krant waarop de foto zó was geplaatst dat ik er van was afgesneden. Als onderschrift stond er: “Dochtertje van de burgemeester overhandigt de prins bloemen.” Alsof ik er nooit bij was geweest. Hoogmoed komt voor de val, bedacht ik mezelf toen. Het is wel een wijze les geweest waarvan ik de rest van mijn leven lering uit heb proberen te trekken.”

De foto met de prins had lange tijd een prominente plek in het huis van de familie Van Heereveld. Later verhuisde hij mee naar het huis van mevrouw De Roij. “In de loop der jaren kwamen er steeds meer verhalen over de handel en wandel van prins Bernhard naar boven. Daarmee daalde hij wel enigszins in mijn achting en toen is de foto verbannen naar een kast. Maar wegdoen, dat kan ik echt niet.”

Geschreven door:
Marilou Nillesen

Vind je dit leuk? Lees dan ook:
- Prinselijk bezoek
- Bernard in Sint-Oedenrode

De beste verhalen via e-mail ontvangen?






vrijdag 14 februari 2014

Dit móét U hebben!

...Guller met zegers, guller met guldens...
Google Maps is nog ver weg in 1952. Een zakatlas is dan een groot goed, zeker als die gratis wordt weggegeven. Bij VéGé kun je er voor sparen, als je maar genoeg Goudmerk Thee drinkt. In deze advertentie uit de Udensche Courant van 12 december 1952 wordt de atlas met ronkende tekst aangeprezen. "Alle grote autowegen, 16 kaarten, in 8 kleuren. Het kost U niets en Uw kinderen zijn er verrukt mee!"

Vind je dit leuk? Kijk dan ook eens hier naar:
- Woensdag gratis pony knippen
- Van verre klonk de Lanz Bulldog

vrijdag 15 november 2013

Stop de persen: Sinterklaas komt eraan



Als de stoomboot de goede kant op vaart, komt Sinterklaas morgen aan in Nederland. Daar werd ruim 60 jaar geleden uitgebreid bij stilgestaan in een extra editie van de Udensche Courant. Jan verdween gewoon in de zak en wie in Uden zijn aankopen deed, kreeg dubbele middenstandszegels...

Vind je dit leuk? Bekijk dan ook:
- Zeg, betaal jij niet te veel voor je cassettebandjes?
- Pijproken, mannenwerk

woensdag 14 augustus 2013

Op de mallemolen door de vorige eeuw

Augustus is bij uitstek de kermismaand. Over het ontstaan van de kermis bestaan uiteenlopende theorieen. Waarbij de één het erop houdt dat het fenomeen een erfenis is van de Romeinen (als uitvloeisel van de jaarmarkt) en de ander stelt dat het om een kerkelijk feest gaat (de viering van een sterfdag van de patroon van een parochie).

Wat wel zeker is, is dat het vastleggen van kermissen op de gevoelige plaat al ruim een eeuw gebeurt. Dankzij onze voorraad foto's kunnen we een mooi beeld krijgen van kermissen door de jaren (en plaatsen) heen. Over mallemolens en meer...

Oeffelt, 1913, wellicht als onderdeel onafhankelijkheidsfeesten
 

Sint-Michielsgestel, 1952, oud-Hollandse spelletjes tijdens de kermis


Den Dungen, jaren vijftig (?)


Uden, kamelenrace (jaartal onbekend)


Den Dungen, 1982


Uden, kindervliegtuigjes (jaartal onbekend)

maandag 16 april 2012

Vele handen maken licht werk...

De dames Van Kessel en enkele buurmeisjes staan klaar om de gasten te ontvangen
Catering, een apart woord eigenlijk als je er langer over nadenkt. Natuurlijk heette het in de jaren vijftig van de twintigste eeuw niet zo, en zeker niet op het Brabantse platteland. Maar het werk dat cateringbedrijven nu verrichten, bestond allang ook in de boerendorpen. Alleen ging het toen misschien meer in de richting van burenhulp, al kregen deze meiden zeker een leuk zakcentje mee. 

De stemming zat er hier in elk geval goed in, maar daar zal het zomerse weer zeker toe bijgedragen hebben. Eén van onze webbezoeksters herinnert zich dit moment nog als de dag van gisteren: “We hielpen hier mee omdat mijn neef, Henk van Kessel, zijn priesterfeest vierde. Dat was in 1952. Bij dit soort gelegenheden werden altijd alle dames in onze familie ingeschakeld. Een zaaltje afhuren was er in die tijd niet bij. We vierden het feest gewoon op het erf van de boerderij, gelegen aan de Dintersehoek in Vorstenbosch. Daar was toch genoeg ruimte. Het was gezellig en samen konden we die klus wel klaren”, aldus Mevrouw Aarts-Van Kessel uit Sint-Oedenrode.

Wat er van Henk van Kessel geworden is? Hij is later ingetreden bij de Witte Paters en zit voor zover wij weten nog steeds in de missie in Zambia. Opmerkelijk is trouwens dat uit dit gezin maar liefst vijf jongens priester zijn geworden.

Kijk voor foto's en verhalen over Heeswijk ook eens in het het digitale geschiedenisboekje.

maandag 14 november 2011

"Afscheid van mijn Brabant"

Een nieuw begin...
Tussen 1950 en 1960 emigreerden Nederlanders massaal naar Canada, Australië en Nieuw-Zeeland. In het 'topjaar' 1952, vertrokken er in totaal 48.690 naar de klassieke emigratie-landen Canada, Australië, Nieuw Zeeland en Amerika.

Aangemoedigd door de overheid begonnen ze aan een nieuw, 'spannend' leven in het buitenland. Ook in Haps stortten gezinnen zich in dit nieuwe avontuur! Het grote gezin Verhaag staat hier verwachtingsvol op de vliegtuigtrap van een Super Constellation vlak voor vertrek naar Australië. Hoe zou het hen daar vergaan zijn? Zouden ze hun beloften hebben waargemaakt?

Heb jij ook familieleden of vrienden vanaf de kade of het vliegveld uitgezwaaid en kan je ons daar meer over vertellen? Zet je reactie op het forum, te vinden op www.bhic.nl/cuijk
Je vindt daar trouwens ook veel mooie verhalen over de geschiedenis van de gemeente Cuijk (Linden, Cuijk en Sint Agatha en Haps).



Filmpje: Emigreren doe je niet zomaar, het is een weloverwogen keuze en betekent meestal een definitief afscheid van je vaderland. Dit prachtige filmpje van Nostalgie Net willen we je niet onthouden.

woensdag 25 mei 2011

Allemaal aan de wandel


Je kunt ze dezer dagen bijna overal tegenkomen: drommen mensen die deelnemen aan de avondvierdaagse. In ons archief vind je gek genoeg niet zo heel veel terug over dit evenement. Help jij mee deze historische informatie aan te vullen? 

De eerste keer dat mensen zo gezamenlijk de straat op gingen, gebeurde aan het begin van de vorige eeuw op initiatief van de Nederlandse Bond voor Lichamelijke Opvoeding (NBLO). Deze bond organiseerde deze zogeheten wandelmarsen. In de oorlogsjaren werden ze verboden omdat ze werden beschouwd als samenscholing tegen de bezetters.

Na de Tweede Wereldoorlog werd de avondvierdaagse door gemeentes en lokale wandelverenigingen nieuw leven in geblazen. Inmiddels kent bijna iedere plaats in Nederland dit evenement. Vaak is er veel jeugd bij te zien omdat scholen deelname hieraan stimuleren.

Liep je zelf ook mee? Wat zijn je herinneringen hieraan? Weet jij toevallig of deze foto in Geffen ook over een avondvierdaagse gaat? Vertel ons meer hierover; we zijn benieuwd!

Foto boven: Beschrijving van kinderen van Heilig Hartparochie tijdens de Avondvierdaagse op de Loonse Baan in Vught, rond 1950-1952.

maandag 16 mei 2011

Rode vlekken en afgebeten nagels


Vandaag beginnen bijna 105.000 vmbo-leerlingen, 59.000 havo-scholieren en 41.000 vwo’ers aan hun examens. Op het programma staat: Kunst en Management & Organisatie (Havo), en Nederlands (Vwo). De vmbo'ers hebben vandaag nog een dagje rust. Gelukkig is de examenstress na 31 mei voor de meesten weer voorbij. Oké, het is even flink blokken geblazen tot diep in de nacht, maar in de meeste gevallen krijg je daar wel iets voor terug! Namelijk het gewenste papiertje om je middelbare school vaarwel te zeggen en de vleugels uit te slaan.

Dat is precies wat bovenstaande foto weergeeft. Hij is gemaakt op 10 juli 1952 in de tuinen van het meisjesinternaat Regina Coeli in Vught. Aan het begin van de twintigste eeuw mochten religieuzen in Frankrijk niet betrokken  zijn bij het verzorgen van onderwijs. Maar daar namen de Franse Zusters Kanunnikessen uit Lotharingen geen genoegen mee, dus zochten ze elders een onderdak. In 1903 kochten ze een prachtige landgoed om hun kloostergemeenschap en meisjesinternaat te vestigen en door te gaan waar ze goed in waren: het talenonderwijs. In 1963 besloten zij onder de bezielende leiding van zuster Maria Luykx tot het oprichten van een talenpracticum. Hierbij lag toen (maar ook nu nog steeds) het accent op intensieve en individuele begeleiding van “native speaker” docenten aan cursisten en het leveren van taalcursussen op maat.

Heb je prettige (of natuurlijk minder fijne) herinneringen aan je eindexamen, heb je toevallig op het meisjesinternaat op het Landgoed Regina Coeli gezeten en bewaar je hier speciale herinneringen aan? Of herken je misschien één van de meisjes op deze foto? Laat het ons weten en laat hier een krabbeltje achter!


Foto: Examens heb je in alle soorten en maten. Dat handmelken een vak is, ervoer de Harense boerenjeugd aan den lijve. Hier bereiden de jongens en meisjes zich voor op het examen Handmelken, Haaren, 1950.

woensdag 3 februari 2010

Van Coudewater naar Den Haag?


In 1952 woont Edmée Willemina Broers, kunstschilderes, aan de Haagse Laan van Meerdervoort op nummer 192. Zij deelt het huis met haar broer Hubert, notaris van beroep. Hoe zijn deel van het huis is ingericht weten we niet, maar van haar woonvertrek zijn vier prachtige foto’s bewaard gebleven. Ze laten ons de kamer van alle kanten zien, zodat we precies weten welke spulletjes de toen 76-jarige dame om zich heen verzameld had.

Of iets daarvan ooit een plekje had op Coudewater in Rosmalen zullen we wel nooit kunnen achterhalen, maar de kans bestaat. Want op dat landgoed werd in 1823 jonkvrouw Joanna Jacoba Sara Bowier geboren, de grootmoeder van moeders kant van de twee Broersen. In 1887, als haar man, Antonie Petrus van Beusekom, overlijdt, woont zij in de Vughterstraat in ’s-Hertogenbosch. Na zijn dood is zij kennelijk naar Den Haag verhuisd, want daar overlijdt zij op 18 februari 1912. Ook haar dochter Elisabeth verhuist op enig moment van haar leven vanuit Noord-Brabant naar Den Haag en ook zij sterft daar op een 18de februari, maar dan in 1941.

Wat Edmée en Hubert van hun moeder erven is te lezen in de akte van boedelscheiding die, net als de foto’s, is te vinden in het archief van de familie Broers dat in het BHIC wordt bewaard. De twee krijgen in gezamenlijk bezit onder meer enige percelen hooiland in Empel en Vught, terwijl alle mogelijke waardepapieren worden verdeeld, evenals het porselein. De familiepapieren gaan naar Hubert en Edmée krijgt de antieke kast op voetstuk met koperbeslag. Die valt direct op als je de foto’s van haar kamer bekijkt. Net als het halfronde tafeltje, dat niet genoemd wordt bij de boedelscheiding, maar wel weer te vinden is in de taxatierapporten uit 1941 en 1955, het jaar waarin Edmée overlijdt. Het stijgt in die veertien jaar maar f 30,- in waarde en wordt in 1955 op f 100,- getaxeerd. Het kastje is met zijn f 200,- in 1955 anderhalf keer zoveel waard als in 1941, toen het op f 80,- werd geschat.

Volgens Edmée’s testament blijft de kast in de familie en gaat het tafeltje naar jongvrouw C. Repelaer van Driel die ook twintig boeken van Edmée mag uitkiezen.

Foto: Een kijkje in de huiskamer van Edmée Broers, 1952