Posts tonen met het label markt. Alle posts tonen
Posts tonen met het label markt. Alle posts tonen

maandag 4 april 2016

Executie van een vrouw in ’s-Hertogenbosch in 1820


Op woensdag 12 juli 1820 stond een enorme volksmassa tot ver in de straten rondom de Bossche markt opeengepakt. Voor het stadhuis stond een schavot opgesteld, waaromheen gendarmes te paard, zodat het volk er niet bij kon komen. Een vrouw die haar vader had vermoord, zou ter dood worden gebracht door wurging. 

De kranten van die dagen stonden er vol van en ook in het archief heeft deze daad zijn sporen nagelaten. In het BHIC, in het archief van het Hof van Assisen te 's-Hertogenbosch (Toegang 21, inv. nr. 5, rolnummer 25) vinden we het vonnis van deze zaak. Een ambtelijk stuk waaruit blijkt om wie het gaat (Henrica Haneveer uit Breda) en wat de straf is (doodstraf door wurging).

Een uniek ooggetuige-verslag
Veel beeldender over wat er vervolgens gebeurde is het ooggetuigeverslag van een toeschouwer van deze strafvoltrekking: “Ik stond tegenover het schavot, in de eerste rij, en dus redelijk in de buurt, want ik was er al om 11.30 uur. – Klokslag 12.00 uur werd de ellendige misdadigster op het schavot geleid, in gezelschap van een priester, die in de groene dracht van Breda was gekleed. Haar armen en handen waren gebonden, maar ze kon nog een crucifix in haar handen houden. Sinds ik haar op het stadhuis had gezien, was ze veranderd: magerder en verminkt in het gezicht, maar schijnbaar nog sterk. Toen ze namelijk op de voorste balustrade van het schavot stond sprak ze de menigte met luide stem toe en zei: ‘Lieve kinderen, neem aan mij een voorbeeld hoe de kromme wegen der jeugd tot misdaad leiden.’ En nog enkele woorden, die ik niet begreep. De berouwvolle vrouw ging vervolgens op een bankje of krukje staan, met de rug tegen een paal, waarna ze haar straf moest doorstaan op een afschuwelijke, langzame, barbaarse en onbeschaafde wijze, die weerzin bij mij opriep. Om haar nek werd een dubbel koord gebonden dat door een gat in de pal ging. De drie beulen – vader en twee zonen – trokken het koord hard aan, zodat ze meteen pijnlijke bewegingen begon te maken. Daarna werd met behulp van een stok het koord samengedraaid, waarna ze vreselijk
begon te spartelen, maar zonder haar gezicht te vertrekken, al werden de vreselijke krampen en pijnen in haar hoofd en lichaam nu duidelijker zichtbaar. Haar voeten gleden meteen aan de voorkant van het krukje af. Ze bleven aantrekken….”

En hier laten we het voorlopig maar even bij. Dat de toeschouwer niet alle woorden van de misdadigster begreep, komt misschien omdat hij een buitenlander was. Het gaat om August von Bonstetten, die in november 1815 arriveerde in ’s-Hertogenbosch als Zwitsers officier in dienst van het Nederlandse leger. De begaafde jongeman hield vanaf de eerste dag van zijn vertrek naar Nederland een dagboek bij en maakte talloze tekeningen en schetsen.


Historicus Jac. Biemans ontdekte deze unieke documenten in particuliere en openbare collecties in Frankrijk, Argentinië  en Zwitserland. Hij selecteerde voor deze bloemlezing uit de dagboeken en het schetsenalbum de treffendste fragmenten en illustraties. Met August von Bonstetten voert hij ons terug naar het ’s-Hertogenbosch van het begin van de negentiende eeuw – toen een kleine, overvolle garnizoensstad. We zien het dagelijks leven van een militair, van zijn eet- en drinkgewoonten tot zijn verliefdheden en van zijn omgang met collega’s tot de ontmoetingen met de autoriteiten, burgers en kunstenaars. We proeven de afkeer van het militaire patroon en de verademing van vooral het tekenen en schilderen, in de stad en de wijde omtrek. De ontboezemingen en de vele tekeningen van August von Bonstetten bieden voor het eerst een fascinerende inkijk in het ’s-Hertogenbosch in de eerste jaren van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Eén van de verhalen in dit boek is dat van de Bredase vadermoordenares, waarvan in het BHIC het vonnis wordt bewaard.

August von Bonstetten. Een Zwitsers militair schetst ’s-Hertogenbosch 1815-1824
244 pagina’s | hardcover  | isbn 978 94 6004 245 4 | ligt vanaf 29 februari in de boekhandel voor de introductieprijs van €27,50 (na 29 mei 2016 €29,50)

Dit verhaal is geschreven door historicus Jac. Biemans  
Vind je dit interessant? Lees dan ook:
Goede moordenaar
Koude kant koudgemaakt

De beste verhalen via e-mail ontvangen?



maandag 12 augustus 2013

Straatmuzikant zonder papieren

...H. Janssen uit Den Bosch met zijn accordeon...

Inmiddels moeten zij een diploma hebben of een ontheffing. In een aantal gemeenten is zelfs een gedragscode van kracht waarin precies staat omschreven waaraan de straatmuzikant zich moet houden.

Op de foto hierboven uit 1972 is van dat alles nog geen sprake. We zien hier straatmuzikant en accordeonist Janssen van de Oude Vlijmenseweg in Den Bosch. Te zien is hoe hij met zijn accordeon speelt voor het gemeentehuis in Uden.

Het muzikale bloed kroop overigens waar het niet gaan kon want zijn zoon Huub werd een bekende drummer van onder meer de Dutch Swing College Band. Ook trad hij op met het Cocktail Trio en met cabaretier Tom 'Dorus' Manders. Huub overleed in 2008.

Vind je dit interessant? Lees dan ook:
- Geen optreden zonder Kees de Bok
- De vrolijke noten van de Schroders

vrijdag 18 januari 2013

Halve varkenskop en de heilige Anthonius

...Maashees, beeld van Anthonius...

Maashees, Groeningen en het Limburgse Aijen hebben een eeuwenoude traditie, die alles te maken heeft met halve varkenskoppen en de verering van de heilige Anthonius Abt, namelijk de zogenaamde köpkesmert. De verkoop van varkenskoppen is bedoeld om de kas van de parochie en de kapel te spekken. In de loop der eeuwen zijn vorm en betekenis van de köpkesmert wel veranderd.

Het begon allemaal in 1712 met de “openbare” verkoop van een enkele varkenskop direct na de zondagsmis rond 17 januari. De opbrengst was niet gering, 18 stuivers, en dus zo'n succes dat het smaakte naar meer. Een jaarlijkse traditie was geboren, waarbij plaatselijke boeren varkenskoppen beschikbaar stelden om bij opbod verkocht te worden op de feestdag van de patroonheilige van het lokale gilde. Men hoopte op deze manier bescherming af te kunnen smeken tegen ziekten en sterfte onder het vee.


...Kopkesmert, 1986...
Het aantal aangeboden koppen bleef maar groeien; sterker nog, men ging zelfs over tot het halveren van koppen. Dat kwam wellicht doordat de animo zo groot was geworden, dat de koppen niet meer aan te slepen waren. Van Maashees weten we dat men in 1772 overstapte op halve varkenskoppen. Wanneer dat in Groeningen is gebeurd is niet bekend. De veiling van de varkenskoppen werd en wordt nog steeds geleid door een zogenaamde “ruuper” of roeper. Een verschil met vroeger is dat het vlees nu van de slager komt.

In Maashees organiseert het Sint-Joris- en Anthoniusgilde het feest rond het weekend van 17 januari. Na de zondagsmis kunnen de kerkgangers richting het gemeenschapshuis waar men “onderdelen” van een varken kan kopen, uiteraard bij opbod. In Groeningen vindt ook een köpkesmert plaats, al is die niet op zondag, maar op maandag. Vreemd genoeg kent men het gebruik niet in Sint Anthonis, waar nota bene de heilige Antonius Abt patroonheilige is van het dorp. Maashees gaat in de traditie dus voorop. Over de köpkesmarkt in het Limburgse Aijen wordt gezegd dat deze nog het meest authentiek is. Daar wordt het vlees nog direct na de mis, buiten verkocht.

maandag 28 november 2011

Goed gebeurd!

Vee- en warenmarkt in Veghel in de jaren '30
Van alle kanten stromen ze toe: de inwoners van Veghel en omliggende dorpen, maar ook de boeren uit de Meierij. Die zijn er meestal het vroegst bij, dus tegen de tijd dat de fotograaf actief wordt, hebben zij hun centen al gebeurd of een goede aankoop gedaan. Nu dus even bijpraten met bekenden, en daarna de kroeg in voor een borreltje.

Op deze foto zien we boeren op klompen en ‘burgers’ met schoenen. Bij de boeren staan ook twee personen met schoenen, maar aan de overjas te zien lijken zij toch minder ‘boers’. Volgens Rolf Vonk, een trouwe bezoeker van onze site, is deze foto gemaakt op het marktplein van Veghel. Mogelijk op één van de vierjaarlijkse goederenmarkten. Verder had je wekelijks een kalvermarkt, de ‘Stoalmert’, genoemd naar de op stalen aangeboden kledingstoffen die er verhandeld werden. Rechts op de achtergrond zie je het raadhuis. De foto laat een prachtig stukje Veghel uit de jaren ’30 zien.

Heb jij als kind wel eens de veemarkt bezocht en gekeken naar het handjeklap? Ging je dan misschien zelf met vader mee om beesten te kopen of verkopen? Dat heeft vast indruk gemaakt. Zo ja, vertel het ons. Het BHIC is namelijk altijd op zoek naar bijzondere verhalen.

Wist je trouwens dat het BHIC speciaal voor de inwoners van Veghel online geschiedenisboekjes heeft gemaakt? Daar vind je veel meer foto’s en verhalen van en over Veghel.

Hoewel kledingstoffen het tegenwoordig nog steeds goed doen op de markt, is deze foto van jaren geleden. Hij is genomen tijdens de officiële opening van de 14-daagse markt in Veghel in 1965.