Parkeergeld? Roofriddersysteem!

...Telegraaf 27 februari 1926...

ANWB vroeg pas geleden duizend Nederlandse automobilisten naar de grootste ergernis rondom parkeren. Voor meer dan veertig procent van de ondervraagden is dat overduidelijk: dat zijn parkeerkosten. En dat is van alle tijden, zo blijkt uit de Telegraaf van 27 februari 1926.

Grote verontwaardiging in het krantenberichtje van bijna negentig jaar geleden. Op plaatsen waar veel wordt geparkeerd (in die tijd blijkt dat “den Scheveningschen strand-boulevard”) is een wachter aangesteld. “Hoofdzaak was de fooi, die al spoedig in een gereglementeerd bedrag werd omgezet. Thans heeft de politieverordening vastgesteld dat een aantal pleinen straten “verpacht” kunnen worden. Wie daar halt wil houden, moet den pachter cyns betalen. Dit merkwaardig, gemeentelijk georganiseerd roofriddersysteem wordt toegepast op den openbaren weg!”, windt de journalist van de Telegraaf zich op.

Maar een lang leven is een dergelijk systeem was niet beschoren, meent hij. “Het lijkt wel niet twijfelachtig, dat zulk een verordening nietig is, en er zal, hopen wij, wel spoedig een automobilist gevonden worden, die door een weigering tot betaling, een rechterlijke beslissing zal uitlokken.”

Hoe anders is de situatie in 2015? Kijk maar eens naar de volledige top 5 grootste ergernissen: 

(uit augustus 2015)

1. Te veel moeten betalen (42%)
2. Moeten zoeken naar een parkeerplek (30%)
3. Moeten zoeken naar parkeermeters (6%)
4. Parkeerplaats die wordt ‘gestolen’ (5%)
5. In de file voor de parkeergarage (2%) 

Geschreven door:

Marilou Nillesen

Vind je dit leuk? Lees dan ook:

- Twee fraaie Fords en een bijzondere ambulance

- Niet rijden op zondag!

De beste verhalen via e-mail ontvangen?

Drie flessen met riekende inhoud

...de inschrijving van Abraham Hage...

Boefjestijd! De Brabantse gevangenisregisters bevatten criminelen van elk kaliber, maar vandaag geven we aandacht aan genotmiddelen. Sinds jaar en dag vinden mensen creatieve manieren om aan drugs en alcohol te komen. De kranten verhalen regelmatig over voorbeelden van manieren om de mens te voorzien van pleziertjes. In mindere mate maar in dezelfde context lichten twee personen op in de gevangenisregisters: Hercule Spyridakis en Abraham Hage.

De 53-jarige Abraham Hage had een vindingrijke oplossing om aan de hoge accijns op alcoholhoudende dranken te ontsnappen: hij had zelf een brouwketel gebouwd zonder deze aan te geven bij de belastingdienst. Daar was de directeur der accijnzen het niet mee eens, want over alcohol moest natuurlijk belasting worden betaald. 

De getuigen Marten Prins en Cent Quist meldden dat zij “in een waschhok (…) een gegalvaniseerd ijzeren waschketel met daarop vastgesoldeerd deksel, in het midden voorzien van een daarin vastgesoldeerde van schroefdraad voorziene buisvormige opening van enkele centimeters middellijn als de opening van een benzineblik” aantroffen. In het huis lagen her en der onderdelen verspreid in de hoop dat zijn alcoholproductie, en misschien ook wel zijn consumptie, geheim zou blijven. 

In het huis van Abraham vonden de twee ambtenaren nog drie flessen met brouwsels. Zij waren natuurlijk benieuwd naar de brouwkunsten van hun verdachte maar het proeven viel tegen: de inhoud “riekte en smaakte als slecht bereid gedistilleerd van troebele kleur, meer smakende naar spiritus dan naar jenever”. Ook in 1926 werden belastingontduikers aangepakt! Abraham moest maar liefst 4 maanden brommen.

Tien jaar later nam Hercule Spyridakis zijn beroep als koopman iets té serieus. Op 14 september 1935 werd hij aangehouden in ‘een rijtuig der Nederlandsche spoorwegen’ toen hij zich verdacht gedroeg. De getuigen à charge fouilleerden Hercule en vonden maarliefst 3860 gram opium op zijn lichaam! Om zeker van hun zaak te zijn, schakelden ze een scheikundige in die de inhoud van de zakken onderzocht. En ja hoor, het bleek inderdaad opium te zijn met een gehalte van maarliefst 13,55% morphine. 

Vind je dit interessant? Lees dan ook:

- Ontsnapping uit Gevangentoren

- Christiaan van de Ven op het criminele pad

De onschuld van een potje voetbal

Een miljoen euro - voor onder meer de inzet van 500 ME'ers en 600 beveiligers - zou nodig zijn om zondag 25 april de bekerfinale Feyenoord-Ajax te laten plaatsvinden. Inmiddels is gekozen voor twee aparte wedstrijden met alleen eigen supporters. Het is niet de eerste keer in de geschiedenis dat voetbal omstreden is.

De onschuld van een potje voetbal wordt al veel eerder in twijfel getrokken, blijkt uit de verordening van de gemeente Uden uit 1926. Daarin staat dat het verboden is op of aan openbare wegen en pleinen een bal - of eenig soortgelijk voorwerp - voort te schoppen, weg te slaan, te trappen, te gooien of te werpen.

Doe je dat wel, dan riskeer je een geldboete van maximaal vijftien euro of drie dagen cel. En dat niet alleen: "De voorwerpen, waarmede de overtreding is gepleegd, kunnen voor zoover zij den veroordeelde toebehooren, worden verbeurd verklaard."

Op zoek naar meer voetbalherinneringen? Lees ook het verhaal over voetbalvereniging Toxandria. Of voeg je eigen verhaal toe!

Foto: Veghel, voetbal in het begin van de vorige eeuw

Oud en nieuw valt in het water

Niks geen vuurwerk of oliebollen in Oeffelt, tijdens de jaarwisseling van 1925-1926. Inwoners hadden wel iets belangrijkers aan het hoofd: hoe konden zij het wassende water keren?

Op donderdagmorgen 31 december breekt de dijk bij Nederasselt en ontstaat er een gat van 150 meter. Het water dat binnenstroomt, zet een groot deel van het Land van Cuijk blank. 's Avonds begeeft de dijk bij Oeffelt het op twee plaatsen.

"Het water stortte met geweld en met een oorverdovend gehuil door de allengs groter wordende dijkopeningen bij Den Urling en bij de Reetjes. Het stroomde de huizen en de stallen in en zette alle straten blank. De mensen vluchtten naar de zolders. Het vee, dat tot aan de borst in het water stond, werd aan zijn lot overgelaten", schrijft de krant De Echo.

Het wassende water slaat hard toe. Op honderd meter van de Molenstraat na is Oeffelt de eerste dagen van het nieuwe jaar helemaal ondergelopen. Er komen geen inwoners om; wel verdrinken er ongeveer 500 kippen, 15 varkens, een koe en een schaap.

Op 10 januari, als het water al sterk zakt, komt de gemeenteraad bijeen. Zij bespreekt de toestand van het dorp én de schuldvraag. Wie had kunnen voorkomen dat de dijken zouden doorbreken?

Lees meer over de hoge waterstand en over het antwoord op de schuldvraag op onze website.

Foto: Oeffelt, het Looi bij hoog water, 1926