Posts tonen met het label jaren vijftig. Alle posts tonen
Posts tonen met het label jaren vijftig. Alle posts tonen

maandag 27 april 2015

Familie verruilt Westerbeek voor Canada

...familie Nabuurs vertrekt naar Canada in 1955...
Eind jaren veertig en begin jaren vijftig werden in Nederland gekenmerkt door een korte maar hevige emigratie golf. In het piekjaar 1952 vertrokken 47000 Nederlanders. Waaronder de familie Nabuurs in Westerbeek.
...de familie rond 1943...
De vele signalen van een betere toekomst elders, een slecht economisch klimaat eind jaren veertig in Nederland, en een koude oorlog troffen ook de Familie Nabuurs In Westerbeek. Vader en moeder Nabuurs hadden met hun negen kinderen een boerderij van zeven hectare in Westerbeek. Eind jaren veertig waren de kinderen tussen de 16 en 31 jaar en in de leeftijd dat ze moesten kiezen voor een toekomst. Het was duidelijk dat ze in Nederland niet allemaal konden boeren. 

...een serenade bij het huis in Westerbeek...
Één startte een eigen boerderij en twee gingen naar de Heidemij. De eerste vertrok naar Canada naar het Prince Edward Island in 1952, waarna de tweede volgde in 1953. In 1955 volgt dan een groot deel van de familie, waaronder ook vader en moeder. Op basis van de vele brieven die nog bewaard zijn gebleven is een boek gemaakt over 60 jaar emigratie van de familie Nabuurs. 

...in Canada in de jaren zestig...
De eerste brief, meteen gepost in Rotterdam op 25 april 1955. De brief opent met ‘Daar is dan t grote ogenblik..’ Het boek geeft een inkijk in de menselijke kant van de emigratie, en de zware wissel die het trok op de hechte familie. Een verbazingwekkend relaas is te lezen in het boek. Enkele zonen kwamen eind jaren vijftig weer terug naar Nederland om een vrouw te zoeken die mee wilde naar Canada, wat wonderwel in korte tijd lukte. Uiteindelijk bleven vijf kinderen in Canada, en vier in Nederland. De brieven geven een indringende kijk op het dagelijks leven tussen 1955 en 2015, de moeilijkheden van het opstarten in een vreemd land, de vreugde en het verdriet, en het dagelijks missen van elkaar.  

‘Daar is dan het grote ogenblik’: emigratie van de Familie Nabuurs-1955-2015: 60 jaar brieven over de Atlantische Oceaan. Het boek is te verkrijgen via lianengertjan@kpnmail.nl (30 euro)
Gert-Jan Nabuurs, Harry Nabuurs, Anny Van den Broek-Nabuurs, Gonny Nabuurs-Bloemen, Tiny Nabuurs-Van Lankveld, Toon Nabuurs, Maria Nabuurs-Verschuren, Mien Nabuurs-Teunissen, Maria van Mil-Nabuurs, Martina McDonald-Van den Broek & Theodore Nabuurs

Deze gastblog is van de hand van Gert-Jan Nabuurs. Ben jij ook op een mooi verhaal gestuit tijdens je genealogische of historische onderzoek? En wil je dat verhaal delen? Stuur het in! Niet te lang (rond de 250 à 350woorden), illustratie erbij en we plaatsen het op ons weblog. Wie durft? :-)

Vind je dit interessant? Lees dan ook: 

woensdag 7 mei 2014

Communicantjes voor de camera

...communicantjes in Cromvoirt in 1974...
De meimaand is van oudsher Mariamaand maar óók de maand waarin het feest van de Eerste H. Communie wordt gevierd. Zit er in jouw album ook zo'n mooie foto als hierboven?

Doorgaans worden communies gevierd op één van de zondagen in mei, vaak ook Hemelvaartsdag of Eerste Pinksterdag. Tot 1910 was het gebruikelijk dat jongens en meisjes dat op hun twaalfde deden. In het begin van de 20ste eeuw werd door paus Pius X bepaald dat kinderen vanaf hun zevende jaar - de jaren van verstand - tot de communie werden toegelaten.

De communie is het nuttigen van de geconsacreerde hostie tijdens de viering van de eucharistie. Na een specifieke (catechetische) voorbereiding - soms via school, soms via parochie - gaan kinderen nu vaak in groep 4 voor het eerst ter communie.

Elke parochie heeft rond de Eerste H. Communie eigen tradities en gebruiken. Soms vindt er een plechtige intocht met de communicantjes plaats, op andere plekken zitten ze rond het altaar. Maar er zijn ook overeenkomsten. De kinderen worden netjes gekleed, er volgt een familiefeest maar vooral... er worden foto's van de communicantjes gemaakt! Vroeger kwam vaak speciaal een fotograaf, tegenwoordig maakt iedereen er kiekjes van.

En die foto's vind je voor een deel weer terug in het archief. Zoals de communicantjes uit Cromvoirt, zoals je hierboven aantreft. De foto's brengen niet alleen de kinderen in beeld, het geeft ook een mooi tijdbeeld weer. Daarom hebben we aan een aantal collega's gevraagd hun eigen communiefoto eens te traceren. Omdat het om mensen van verschillende leeftijden gaat, reis je met deze foto's ook door de tijd. Benieuwd naar de communiefoto's van onze BHIC-collega's? Kijk dan op www.facebook.com/brabantbekijken Wil je die van jou erbij zetten? Dan kan natuurlijk, upload 'em maar! (en op welke plek moet ie dan komen?)

Vind je dit interessant? Lees dan ook: 
- De eerste H. Communie
- Eerste Heilige Communie op bed

maandag 3 maart 2014

Het ontstaan van carnaval in Haps

...moeder van het carnaval in Haps...

Menig generatie zal denken dat carnaval  al eeuwen bestaat. Maar niets is minder waar. Voor een echte carnavalstraditie moet je heel hard werken, zo blijkt uit het verhaal in Haps.

In de jaren vijftig van de vorige eeuw was carnaval nog een onbekend verschijnsel in Haps en omstreken. Men deed wel wat aan ‘vastenaovend’, maar pas als het veertig-urengebed in de kerk afgelopen was. Een klein groepje jongelui vatte de gewoonte op om elk jaar met een gehuurde vrachtauto of bus naar het carnaval in Venraij of zelfs Venlo te rijden. Dat zinde mevrouw Van Hooy, die in Haps een café-zaal dreef, allerminst. Met lede ogen zag ze voor haar café de bus met Hapse jongeren vertrekken.

“Jongens, waarom gaan jullie naar Venray? We kunnen hier in Haps toch evengoed carnaval vieren?” vroeg Grada van Hooy, beter bekend als Grada Kloek. En zo waar, ze slaagde erin het gezelschap in haar café te krijgen. Ze gaf het eerste rondje weg en toen er wat later een oude piano werd neergezet en één van de gasten die aardig bleek te kunnen bespelen, was het carnaval in Haps geboren. Volgens de overlevering werd er zelfs een polonaise ingezet.

Maar is Grada nu echt verantwoordelijk voor de carnavalsnaam voor Hopsenaren? Lees hier het antwoord.

Vind je dit interessant? Lees voor meer alaaf, alaaf dan:
 - Verlicht carnaval
- Vier kerres Elluf

maandag 16 december 2013

Nou, dát mag in de krant!

...op de markt in Den Bosch...
Behalve via dit blog en onze twitteraccount is het BHIC ook regelmatig actief ook op Facebook. Niet alleen op ons eigen account maar ook op de Facebookpagina van Brabants Dagblad. Waarom? Op die manier proberen we zoveel mogelijk uiteenlopende mensen te bereiken om te laten zien hoe leuk, interessant of herkenbaar geschiedenis is!

En dat levert soms verrassende reacties op. Bij het zien van de bovenstaande foto herkende iemand op Facebook haar vader:


Op die manier worden onze oude foto's op een eigentijdse manier gepresenteerd. Wil jij ook wekelijks meer van deze foto's zien? Ga dan naar de Facebookpagina van het BHIC of Brabants Dagblad en kijk mee hoe oude tijden herleven...

Vind je dit interessant? Lees dan ook:
- Bladerend door het verleden van André van Hilst
- Veghel in oude en nieuwe foto's

vrijdag 7 juni 2013

Wenken tot behoorlijke verzorging der voeten

...uit het instructieboek voor bestellers der PTT...
Er was een tijd dat je niet zomaar postbode werd. Je moest instructieboeken en handleidingen doorworstelen voordat je "besteller bij den post-, telegraaf- en telefoondienst" werd. Eén van de richtlijnen die je tot je moest nemen, ging over de verzorging van je voeten.


"Voor ieder, die veel moet loopen, behoort de reiniging der voeten een punt van bijzondere zorg te wezen. Wel worden de voeten door sokken of kousen en door schoeisel bedekt, doch op stoffige wegen dringt het stof toch tot de voeten door. Bovendien kenmerkt de voet van de meesten zich door een rijkelijke zweetascheiding, welke te zamen met het stof en de pluisjes van sok of kous, den voet spoedig vuil maken", zo staat te lezen in het instructieboekje. We kregen inzicht in deze uitgave door Ton Verbakel uit Heeswijk die samen met zijn vader goed was voor meer dan zeventig jaar PTT in dit dorp. Behalve dit boekje heeft Verbakel talloze andere tastbare herinneringen uit zijn loopbaan bewaard.


...wijze woorden voor de postbodes...
Het instructieboekje geeft meteen een mooi inkijkje hoe ruim een halve eeuw geleden soms tegen persoonlijke hygiene werd aangekeken. "Het is beslist onwaar dat het veelvuldig wasschen zweetvoeten doet ontstaan, indien tenminste de voeten niet te lang in lauw water worden gehouden en na het reinigen goed worden gedroogd."

Vind je dit interessant? Lees dan ook:
- Zeven decennia familie Verbakel bij de PTT
- Telefoon of koffiemolen?




vrijdag 29 maart 2013

Knokken voor je eieren!

...foto's van het eieren halen, dit keer met een dikke knipoog...
Het is een opmerkelijke traditie: de woensdag vóór Pasen langs de deuren gaan om paaseieren op te halen. Schooljongens deden dat onder meer in Helvoirt en Cromvoirt. En als je geluk had, werd het knokken...

De oorsprong van deze traditie gaat terug naar de Middeleeuwen. Aanvankelijk ontstaan om de armere bevolking aan eieren te helpen die de rijkeren na de vastentijd tóch over hadden. Waar het gebruik in andere plaatsen verdween, bleef het in Helvoirt en Cromvoirt ook in de 20ste eeuw bestaan. Het veranderde wel van karakter; nu waren het de schooljongens die langs de deuren gingen. Die hoopten op een flinke berg eieren én het liefst een knokpartij.

Wout van Mensvoort was één van de jongens die vanuit Cromvoirt eieren ging ophalen. Hij kan het zich levendig herinneren. Op Witte Donderdag gingen de jongens - verdeeld over twee groepen - langs de deuren. De ene groep liep richting Vught, de andere richting Helvoirt. Na afloop werden de eieren onderling verdeeld of verkocht. Tenzij je de jongens uit Helvoirt tegenkwam. Dan werd er stevig gevochten en overleefden weinig eieren het. "Met een beetje geluk kon je met je klompen in de mand van de ander gaan staan", vertelt Wout.

Van het eieren halen zijn mooie foto's gemaakt. In aanloop naar Pasen laten we op ons Facebookaccount een aantal van de foto's zien, voorzien van een dikke knipoog.



Vind je dit interessant? Lees dan ook: 
- Eieren halen in Helvoirt
- Toppunt van geluk: Pinksterbloem zijn

vrijdag 12 augustus 2011

Jaren vijftig-sfeer floreert in Pina's winkeltje







Omdat je er vaak dagelijks komt, zijn winkels vaak ankers in ons geheugen. Dat blijkt wel uit de reacties die we krijgen op foto's van deze pandjes. Lees maar eens mee met het winkeltje van Pina en laaf je aan de gemoedelijke jaren vijftig-sfeer in de reacties hierop.

We staan voor de deur van het winkeltje van Pina van Haren aan de Van Sasse van Ysseltstraat in Boxmeer. Bekend bij de jeugd als snoepwinkel, bij de wat ouderen voor de rookwaren.

Wie heeft er herinneringen aan de winkel van Pina of aan Pina zelf? Wat kocht je daar en weet je nog wat de prijs ervan was? Heeft Boxmeer nogwinkeltjes zoals deze? We zijn benieuwd!


6 reacties op dit verhaal

  • Re: Winkeltje van Pina
    Ik woonde vroeger aan het pleintje, waar de Steenstraat kruiste met de Sasse van Ysselstraat, dus deze plek staat op m'n netvlies gebrand. Als jochie van 7, 8 jaar klommen wij op de dorpspomp die je daar links ziet - die deed het toch niet meer. Maar als de agent eraan kwam, vlogen we weer naar beneden want anders zat je flink in de problemen.

    In het winkeltje van Pina kocht je pijptabak, sigaretten of losse sigaren. Een doos sigaren was te duur. Als kind kreeg je op zondag een paar stuivers en dan ging je daar toffees kopen. Ook op zondag; dan moest je achterom. Maar je kon er zeven dagen in de week terecht. Pina was een heel vriendelijke, struise vrouw. Volgens mij was ze getrouwd met Dorus Dibbes, kleermaker, maar waarom zij dan niet zijn achternaam droeg, weet ik niet. Daar vroeg je vroeger ook niet naar.

    Pina was altijd vriendelijk, deed niet moeilijk als je een cent te kort kwam voor je klapkauwgom. Maar ze had ook vrijgezelle zus en die was veel strenger. Ik hoopte altijd dat Pina of Dorus in de winkel zouden staan; dat waren allebei beminnelijke mensen. Wat ik me herinner, was dat je vijf toffees voor een stuiver kreeg. Sigaretten kon je ook kopen in kleine pakjes van tien stuks. Als kind spaarden wij de plaatjes die bij de kauwgom zaten. Van Johnny Weismuller en Brigitte Bardot; dat vonden we prachtig. Ondertussen maar bellen blazen totdat de kauwgom over je hele gezicht zat.

    De grote steen die je daar op het hoekje ziet liggen, was een vaste plek om te buurten. Je kon er met z'n tweeën op en dan gingen mensen zitten buurten, alsof ze alle tijd van de wereld hadden. Het gekke was dat er honderd meter verderop wéér een sigarenboer zat en wat verder weer één. En ze hadden allemaal bestaansrecht. Tot ergens in de jaren zeventig; toen sloot de een na de ander.

    Het was voor mij een heel zorgeloze tijd. Je merkte soms wel dat vader en moeder het niet al te breed hadden maar dat had niemand. Als ik terugdenk aan die vroege jeugd, ruik ik bijna weer die pijptabak die toen veel werd gerookt. Die zoete geur vergeet je je leven lang niet meer.
    Bart Wolters (telefonisch), 05-07-2011, 15:32 uur
  • Re: Winkeltje van Pina
    Ook ik (1944 geboren)heb goede herinneringen aan Pina, haar man Dorus, zus Marie en dochter Beppie.
    Ik weet nog dat ik graag voor mijn ome Cor "Miss Blanche"sigeretten ging kopen want dan kreeg je er een snoepje bij. Van Dorus kreeg je soms ook een "pindolleke" 'n schuimsnoepje.Verder ging ik als kind altijd Dorus feliciteren op zijn verjaardag en dan kreeg ik een cadeautje omdat ik op dezelfde dag jarig was.
    Wij woonden vlak bij Pina/Dorus/Marie in de van Sasse van Ysseltstraat . Voor ons huis stond een lantaarnpaal. Deze zie je op de foto. Er zit iemand op de stoep daar, dus misschien is het er eentje van ons of van de buren van Moeke Fransen of iemand van Mamma Linders.
    Anny Bongaerts, Rossum G., 06-07-2011, 15:12 uur
  • Re: Winkeltje van Pina
    @Bart: Bedankt voor het delen van je mooie herinneringen! Ze geven ook een duidelijk tijdsbeeld weer.

    @Anny: De term Miss Blanche-sigaretten zal bij menigeen nostalgische gevoelens losmaken... Leuk om te lezen, Anny! "Pindolleke" zegt mij niets maar misschien is het typisch iets uit Boxmeer?
    Marilou Nillesen, namens BHIC, 06-07-2011, 19:13 uur
  • Re: Winkeltje van Pina
    Ook ik bewaar mooie herinneringen aan Pina van Haren. Het is precied zoals mijn voorgangers het al schreven. Je ging voor 5 cent drop- of gekleurde centen halen , zoute gemalen, trekdrop of spekjes. Toen we wat ouder waren kochten we ook sigaretten in een pakje van 10, en hadden we wat meer gespaard dan kochten we Gipsy. Een heerlijke tijd en gelukkig staat de Pomp er nog steeds!!
    Geert Schrijen, 07-07-2011, 22:37 uur
  • Re: Winkeltje van Pina
    @Geert: Leuk om te lezen, Geert. Wie weet er eigenlijk hoe het verder is gegaan met Pina?
    Marilou Nillesen, namens BHIC, 11-07-2011, 08:43 uur
  • Re: Winkeltje van Pina
    Pina woonde daar samen met haar man Doris Dibbes en een vrijgezelle zus Marie van Haren. Deze Marie stond ook vaak in 't winkeltje. Ik weet dat ze nog een Nederlands meisje hadden dat geadopteerd was.

    Doris werkte bij de firma Beekman die een winkel en een atelier hadden om kleding voor dames en heren te maken. Ik werkte zelf ook bij Beekman en ging toen iedere week bij Pina en Marie sigaretten kopen. Het waren heel gezellige mensen met een knus winkeltje.
    Koos Hendriks Bongarts, 12-07-2011, 10:18 uur