Veghels ziekenhuis breidt uit!

...Meer dan 100 jaar is Veghel het regionale centrum voor ziekenzorg. In 1956-1958 vindt een grootse uitbreiding plaats. Capaciteit: 225 bedden!...

Bernhoven laat Veghel momenteel zonder poli, maar wel met leeg ziekenhuisgebouw achter. Het huidige bestuur wil niet in stenen investeren in de plaats waar de regionale zorg groot werd. In 1956 is het wel anders! Geen bestuur op afstand of die vreemde naam Bernhoven. Nee, gewoon Dr. Driessen, de Zusters Franciscanessen en 'Sint Joseph'. 

Bovendien een keiharde investering in faciliteiten, dus ook gebouwen. Op dat moment is de grootse uitbreiding van het Veghelse ziekenhuis in volle gang. 'Wegens chronisch ruimtegebrek'. De 1500 heipalen zijn in de grond geslagen. Stevige fundamenten onder een levenswerk van de Zusters Franciscanessen. Want het in 1900 gestichte R.K. Sint-Joseph Gasthuis is inmiddels uitgegroeid tot 'modern geoutileerd ziekenhuis'. Hét streekziekenhuis wel te verstaan: 'De medische verzorging van 60.000 mensen uit Veghel, Dinther, Heeswijk, Nistelrode, Vorstenbosch, Schijndel, Sint-Oedenrode, Erp, Gemert, Boekel, Uden en Zeeland vindt hier zijn bekroning'.

De in 1945 aangestelde directeur-internist Dr. Willem Driessen stuwt het ziekenhuis met kracht op in de vaart der volkeren, altijd met het belang van de patiënt voorop. De hele medische verzorging neemt hij voortvarend ter hand. In tien jaar tijd zijn alle mogelijke specialismen aan het ziekenhuis verbonden: internist, chirurg, oogarts, neus- keel- en oorarts, huisarts, kinderarts, gynaecoloog en psychiater. Een medisch team dat mede ondersteund wordt door 84 verpleegsters, waarvan nog 24 zusters Franciscanessen. En al deze zorgzame mensen doen op meest creatieve wijze hun werk in de krappe behuizing. Uitbreiding is noodzakelijk voor de vestiging van poliklinieken, laboratorium, kinder- en gynaecologische afdeling.

Maar vooral de uitbreiding in capaciteit van 60 naar 225 bedden is enorm. Kosten: 2 miljoen gulden. Hoezo bezuinigen? Voor wat hoort wat. De nieuwbouw is immers de vrucht van moeizame arbeid en vele vergaderingen. Trouwens, Een nieuw verpleegstershuis met opleidingscentrum staat nog op het verlanglijstje. Dr. Driessen is duidelijk. Het Veghelse ziekenhuis moet ideaal zijn. Want een ideale eigen omgeving bepaalt sfeer en verhoogt cachet. De hele regio zal de vruchten plukken.

Dit verhaal stond eerder in Brabants Dagblad

Geschreven door:

Rolf Vonk

Vind je dit leuk? Lees dan ook:

- Aangenomen met algemene stemmen

- Krachtige kanonnen 

De beste verhalen via e-mail ontvangen?

Geniet van de herfst, steek een sigaret op

De meteorologische zomer is ten einde maar niet getreurd... Want ook in de herfst kun je volop genieten, volgens deze bijzondere advertentie uit de Telegraaf van 10 oktober 1956.

'Voor een lichte of matige roker, voor wie het roken een werkelijk genot betekent, geldt voorhands niet, dat hij of zij het roken nu geheel moet afschaffen.... En aangezien voor vele mensen het roken tot een van de geneugten van het dagelijkse leven behoort, in een tijd, die overigens vaak weinig reden tot plezier geeft, geloven we niet, dat het juist is een weinig schuldig genoegen als het weinig of met mate roken ook nog te doen verdwijnen.'  

Midden jaren vijftig is dit een heel gangbare opvatting. Onderwijzers roken in de klas, op iedere verjaardag staat een bekertje met diverse merken sigaretten en van een rookpauze heeft nog nooit iemand gehoord. Tegen die achtergrond is de link om te genieten van de herfst en dan een sigaret op te steken wat beter te verklaren. Golden Fiction is één topmerken uit de jaren vijftig. Maar er zijn er veel meer. Even neuzen in bekende sigarettenmerken van vroeger? Klik dan hier. 

Geschreven door:
Marilou Nillesen

Vind je dit leuk? Lees dan ook:
- Een gelukkige klas (en een meester met pijp)
- Feestje met sigaretje

De beste verhalen via e-mail ontvangen?

Jaaa, eindelijk rimpelrand-rokjesdag!

...13 april 1956...

Na een week met de eerste zonnige dag hoeven we niet lang na te denken over een passende advertentie op deze vrijdag. Want hoe zag rokjesdag er bijna zestig jaar geleden uit? Nou, zo dus...

Bijzonder zijn ook de aanbevelingen die aan de rechterzijde worden gegeven door de moderedactrice ("meisjes en jonge vrouwen moeten separates kiezen zodat ze eindeloos kunnen variëren"), de huisvrouw ("denim is zo gemakkelijk te wassen") en de collega ("29,50; ik had veel meer geschat"). En dat allemaal over het meisje in de "denim separates" bij de Bijenkorf.

Marilou Nillesen

Vind je dit leuk? Lees dan ook:
- Van haarnet tot Udense poffer
- Naaicursus Eureca

‘De roei’, de zak, het boek en de staf

Sinterklaas en zwarte piet op bezoek bij Kindertehuis Huize Sint Agnes in Uden, 1956 (Foto BHIC)

Onlangs kregen we van Elly Schouten - Van de Mosselaar deze mooie jeugdherinnering over Sinterklaas bij haar thuis. Elly is één van de cursisten die heeft deelgenomen aan de cursus ‘Schrijven over vroeger’ op onze locatie in Grave. Inmiddels stuurt zij ons regelmatig haar jeugdherinneringen om op onze site te plaatsen. En omdat het Sinterklaas is, delen wij haar verhaal graag met jullie via Brabant Bekijken.

Elk jaar tegen 5 december begon mijn kinderhartje onrustig te kloppen…De vraag of ik wel of niet mee naar Spanje zou moeten in de zak van Zwarte Piet begon zich op te dringen. Als ik mijn oudere broers en zussen mocht geloven, was het een kwestie van geluk als dat niet zo zou zijn!

Mijn grote broers waren het ook die wel raad wisten met het opvoeren van die spanning. Eén van hun favoriete voorwerkjes was om op de donkere binnenplaats met een ketting te rammelen, terwijl ze op het keukenraam bonkend ‘Spaanse’ kreten riepen, om dan in ijltempo, stampvoetend weer te verdwijnen! Het ging inderdaad zo snel dat ik me achteraf wel eens afvroeg of het wel écht was gebeurd.
Het meest angstige was het feit dat Sinterklaas en Zwarte Piet gewoon levensecht bij ons binnen kwamen, compleet met de ‘roei’, de zak, het boek en de staf.
Als zij arriveerden met een schimmel of een andere ‘knol’, werd deze vastgebonden aan onze veranda. Eenmaal binnen dronken de goedheiligman en zijn knecht een “goei glas” aan de tap.
De ‘roei’ en de zak werden ergens nonchalant in een hoek van onze gang gedeponeerd en op een cafétafeltje werd het boek van Sinterklaas veilig gesteld. Zijn staf kreeg (onderuitgezakt) een plek tegen datzelfde tafeltje. Stiekem door een kier van de deur kijkend, zag ik de mijter daar ook eens liggen!
Dat betekende schrikken en wegwezen, want op de meest onverwachte momenten konden die twee gewoon onze gang in komen lopen!
Van de goed ingepeperde spanning deed ik letterlijk en figuurlijk in mijn broek. Tegen bedtijd werd het helemaal verschrikkelijk. Alle geluiden en stemmen met af en toe een ‘boegeroep’ van Zwarte Piet onder aan de trap maakte het kinderfeest compleet.

Als ik dacht dat de kust veilig was, ging ik voorzichtig huilend van angst mijn bedje uit richting trap, om vervolgens op mijn kontje trede na trede naar beneden te ‘foepen’. Papa pakte mij dan van de derde trede en riep: “Daar komt het ‘onweer’ aan!” Ik stopte mijn hoofdje vervolgens, spelenderwijs als een vorm van verzachtende omstandigheid achter zijn jas om mijn verdriet een andere wending te geven. Door ‘het onweer’ aan te kondigen, werden Sint en Piet in de gelegenheid gesteld hun ‘heiligheid’ een beetje op te poetsen, zodat mijn geloof niet door de schoorsteen in rook zou opgaan.

Door: Elly Schouten - Van de Mosselaar, Velp

Niet Elly, maar een ander meisje dat mag meekijken in het grote boek van Sinterklaas (Uden, 1956, foto BHIC).

Wil jij ook je herinneringen op papier zetten, maar lijkt het je goed eerst nog wat handige schrijftips te krijgen om je verhaal in de juiste vorm te gieten? Dan hebben wij goed nieuws! In het voorjaar van 2013 biedt het BHIC op zijn locatie in ’s-Hertogenbosch opnieuw de cursus ‘Schrijven over vroeger’ aan. Wie weet, staan jouw mooie jeugdherinneringen straks ook wel op www.bhic.nl!

'Lunetty'

Lunetty: 1000ste baby in Woonoord Lunetten in Vught

Mevrouw Kippuw-Hiariej zal inmiddels 55 jaar zijn en of ze nog steeds in Vught woont weten we eigenlijk niet. Zij was in 1956 de 1000ste baby die in het Molukse woonoord Lunetten in Vught geboren werd. Vanwege die bijzondere gelegenheid kreeg zij bij haar geboorte niet alleen de namen Eveline Carla mee maar als derde naam ook nog ‘Lunetty’, naar de naam van het woonoord. 

In 1951 werd in Vught het Woonoord Lunetten ingericht voor de huisvesting van een groot aantal Molukse ex-KNIL-militairen en hun gezinnen. Binnen enkele maanden na het begin leefden er meer dan 3.000 mensen in het woonoord, dat als een compleet dorp was ingericht, met een centrale keuken, een ziekenhuisje, kerken, scholen en winkels.
Het jaar 1956 was voor de Molukse gemeenschap in Nederland opnieuw een jaar van veranderingen: de Nederlandse regering was eindelijk tot het inzicht gekomen dat het 'tijdelijk' verblijf van de ex-KNIL’ers wel eens minder tijdelijk zou kunnen zijn dan men eerst had gedacht. Een van de veranderingen die als gevolg van dat nieuwe inzicht werden doorgevoerd was de “zelfzorg”: men moest op zoek naar werk om in het eigen onderhoud te voorzien, de centrale keuken werd afgeschaft. Dat leidde tot veel protesten, vooral vanwege het eenzijdige en dwangkarakter van de maatregel. Maar er werd ook volop gefeest, bijvoorbeeld bij de geboorte van Lunetty.

Meer verhalen en foto's over het oude Vught vind je in de online geschiedenisboekjes van Vught en Cromvoirt.

Burgemeester van Rijckevoorsel schrijft Lunetty 

op 2 september 1956 in

Uitreiking kerstpakketten in Woonoord Lunetten in Vught (1951)

Drie koningen, geef mij 'ne nieuwen hoed...

Vandaag vieren we Driekoningen. Iedereen van katholieke huize kent het bedelliedje nog wel dat je als kind zong op 6 januari tijdens Driekoningen. Terwijl je, verkleed als koning, langs de huizen liep en probeerde zoveel mogelijk snoep in de wacht te slepen. Thuis bakte je moeder een Driekoningenbrood met een boon erin verstopt. Vond je die boon in je sneetje brood, dan mocht je een dag lang koning zijn. Jij had het dan voor het zeggen. Wát een feest was dat!

Het BHIC is benieuwd of je ook mooie herinneringen bewaart aan dit feest. Komen bij jou nog steeds kinderen aan de deur met Driekoningen of gebeurt dat steeds minder? Laat het ons weten!

P.S.: Zorg wel dat je je kerstversieringen in huis nu weer veilig hebt opgeruimd, anders belooft dat niet veel goeds... ;-)

Foto: Kinderen tijdens de Driekoningenoptocht in Oss in 1956. Zij zullen nu zestig jaar en ouder zijn

Hoe pak ik 'n kabinetsformatie aan? Deel 1

Informateur Uri Rosenthal heeft de situatie waarin Nederland zich op het moment bevindt vergeleken met die van Nederland in 1935. De situatie is volgens Rosenthal ook nu ernstig, financieel-economisch en qua politiek landschap dat volgens sommigen "een verpulverd tafereel" is geworden.

Rosenthal verwees in zijn eerste persconferentie naar de moeilijke toestand waarin koningin Beatrix in haar opdracht aan de informateur heeft gerefereerd. De laatste keer dat dergelijke woorden werden gebruikt, was voorafgaand aan het kabinet-Colijn, in 1935.

Het kan nooit kwaad om proberen lering te trekken uit het verleden. Bij het BHIC vind je aantekeningen terug van Joan Willems over de kabinetscrisis en formatie in 1956. Willems was vooraanstaande Brabantse 'doorbraak'-socialist en voorman van de Katholieke Werkgemeenschap in de PvdA. Wie wil weten wat Jan de Quay schrijft over de kabinetsformatie van 1966 heeft meer geduld nodig; deze stukken worden pas in 2050 openbaar.

Foto: In de zomer van 1997 had Beatrix weer heel andere zorgen aan haar hoofd: de uitbraak van de varkenspest. Op de foto krijgt Beatrix meer informatie tijdens een bezoek aan Boekel.

De Koning drinkt!

Het één lijkt weinig met het ander te maken te hebben, maar in vroeger tijden werd op de dag van Driekoningen - 6 januari - vaak flink gedronken. Dat er dan ook stevig werd geknokt, kon bijna niet uitblijven.

De adellijke familie Van Sasse van Ysselt uit Boxmeer gaf in de zeventiende eeuw speciale "trekbrieven" uit waarmee sommige mensen verlof kregen. Dat leidde vaak tot feestelijke taferelen waarbij de fles rond ging.

Zo is in de boeken het verhaal bewaard gebleven dat je - als je toch niet hoefde te werken - gezamenlijk gesuikerde jenever met een lepel uit een kom slurpte. Dit zorgde bij menigeen voor een slechte dronk. 7 Januari zat menig (mannelijke) inwoner van Boxmeer thuis met een blauw oog of dikke lip vanwege de "feestelijkheden" van Driekoningen.

De uitroep "De Koning drinkt!" komt ook uit Boxmeer. Wie niet snel genoeg doordronk als deze kreet te horen was, riskeerde het een zwart gelaat te krijgen. De laatste drinker werd door de anderen met roet ingesmeerd. Dit als verwijzing naar de oorsprong van het feest en dan met name naar de zwarte koning.

Foto: Driekoningenoptocht in Oss, 1956